Od Atlanta c.d. Dirhaela - "To te głosy w głowie"

Smak maliny poczuł również dodatkowy byt, ucieszyło go to bo znaczyło że gdyby ćwiczył mugłby spróbować nawet przejąc kontrole na jakimś słabszym ciałem. Ale teraz był zbyt kiepski w te klocki, a umysł chłopaka wystarczająco stabilny by go atakować. Poza tym polubił go, a wiedział że próba przejęcia kontroli nie byłaby zbyt miła. Atlant zaczął delikatnie badać myśli chłopaka. Szukał śladów powiązania z imperium, albo jakichkolwiek wiadomości wskazujących żeby mu nie ufać. Gdy jednak nic niepokojącego nie odszukał stwierdził w myślach, że nie tylko może mu opowiedzieć co nieco na temat Hidden, ale również zachęcić go do zostania tam.
 ~Powiedzmy że to ostatnie tereny pokoju, bez wojsk Arsmana.~ Słysząc to elf wybuchł śmiechem.
 -Że niby niepodbity teren? Gdzie to? Na księżycu?
 ~Nie... na wschodzie jest wysokie pasmo górskie, a rosnące tam lasy uznawane są za niezamieszkaną głuszę pełną potworów. A tuż za nimi jest Hidden.
 -To chyba niezbyt bezpieczne miejsce
 ~Wszędzie jest lepiej niż pod wodzą Arsmana. Co może potwierdzić wiele żyjących tam teraz istot.
 -Istot? Czyli nie ludzi?- Zaśmiał się
 ~Tam nie ma normalnego człowieka...~ Śmiech leonisa odbił się echem w głowie chłopaka, nie wiedzieć czemu na twarzy Dirhaela pojawił się uśmiech.
 -A właśnie, może powiesz mi jak ty wyglądasz? Byłoby łatwiej mi ciebie znaleźć
 ~Cóż... raczej łatwo rozpoznać siedzącego w lesie bez ruchu leonisa
 -Czego?
 ~Leonis, taki z rogami, i lwimi uszami, i ogonem.
 -Czekaj czekaj, masz na myśli tę wymarłą rasę? Łoho! Nigdy żadnego nie widziałem, nie dość że wyginęły to nawet za życia ciężko było jakiegokolwiek znaleźć. Strasznie dobrze się chowacie.- Zaczął się ekscytować, ale nagle się zawahał. -Chwila... Czy wy przypadkiem nie mówicie? Przecież tyle razy mówiono mi że leonis to dzikie zwierzę porównywalne do wilka czy lwa. Jakim ty cudem umiesz mówić???- Zawołał na tyle głośno że ptaki z okolicy zerwały się do lotu.
 ~Za bardzo się ekscytujesz... ktoś mnie kiedyś nauczył i tyle. Smoki używając telepatii posługują się ludzką mową i nikt się nie dziwi, a jak ja się odezwę to jakby pies przemówił...~ Westchnął nieco urażony. Jednak nie zabolało go to jakoś mocno, może po prostu przywykł do czegoś takiego gdy jeszcze żył w stolicy? Albo klatce.
 -Sorki, nie gorączkuj się tak. W sumie jakby dobrze pomyśleć to mało było o was wiadomo. Tyle że jesteście, a niektórzy porównywali was do smoków nawet.
 ~To przez nasze zdolności i poziom inteligencji rasy. Ale może wreszcie dość o mnie. Mógłbyś opowiedzieć coś o sobie.
 -Po co? Skoro mogłeś sobie tak ot wejść do mojej głowy na pewno już w niej grzebałeś.- Zaśmiał się, w jego słowach nie było urazy, co uspokoiło nieco sumienie Alta. -Mogę za to coś zagrać dla umilenia drogi.- Zaproponował po czym wyciągnął zza pazuchy fletnie. Z instrumentu popłynęła delikatna i spokojna melodia przywodząca na myśl szum lasu. Atlant wsłuchał się w miłą dla ucha kompozycje nut. Nie były to sprośne pieśni Squall, ani śpiewne opowieści Ziio, tylko kojąca muzyka. Elf szedł tak żwawym krokiem wygrywając nowe melodie, przez dłuższy czas. Atlant nie przerywał mu, obserwował tylko co dzieje się w głowie chłopaka. Bo każdy z nowych utworów przywoływał w wspomnieniach chłopaka nowe obrazy którym z zaciekawieniem mógł się przyglądać Alt. Nie były to jasne historie ani rozmowy z których by coś wynikało, ale urywki z życia muzyka. Jednak nawet te urywki pozwoliły mu trochę bliżej go poznać, co więcej upewniły go w przekonaniu że można mu zaufać. W pewnym momencie przez dźwięki fletni przebił się donośny krzyk. Dirhael od razu przerwał grę i zerwał się do biegu. Już po chwili na drodze zauważył młodą kobietę otoczoną przez grupkę pięciu oprychów. Mężczyźni, z pewnością nie mieli w zamiarach odprowadzić jej do domu.
 -Hej!- Zawołał Atlant, jednak włożył w to tyle emocji że wyrwało się to z ust elfa, można by powiedzieć że przez niego przemówił. Oboje zdali się być zaskoczeni tym faktem jednak teraz mieli ważniejsze zadanie.
 -A ty co chłoptasiu?- Zarechotał, jeden z nich.
 -Lepiej idź zajmij się zbieraniem jagódek elfiku i nie wtykaj nosa w nieswoje sprawy.- Dorzucił kolejny. W tym czasie dwóch złapało kobietę by nie uciekła.
 ~Umiesz walczyć?~Pytał Alt gotów w razie potrzeby pomóc chłopakowi
 -Oczywiście że umiem!- Warknął
 ~To co stoisz? Ruszaj, pomogę tobie
 -Niby jak? Siedzisz w mojej głowie!- Podczas gdy Dirhael kłócił się z głosem w swojej głowie rabusie wpadli w pewien rodzaj osłupienia. Nie codziennie widzi się elfa gadającego na głos z samym sobą. Nawet kobieta która wyrywała się z rąk oprychów, zamarła jakby nie wiedząc czy potencjalny wybawca, na pewno będzie bezpiecznym wyjściem...
 ~Niech o to już cię głowa nie boli. Swoje w wojsku spędzałem i wiem jak posługiwać się bronią
 -Mam tylko nóż i kij
 ~Nie masz miecza?
 -Jakbyś nie widział nie jestem rycerzem tylko grajkiem!
 ~Biegnij!
 -Hej, nie żeby coś ale to, że nie atakuje nie znaczy że będę uciekał
 ~Nie! Biegnij! Uciekają nam!~ Elf spostrzegł że faceci pochwycili dziewczynę i zaczęli uciekać. Poczuł w sobie dodatkową energie, nawet nie musiał pytać by wiedzieć że to za pomocą Atlanta. Szybko dogonił ich i doskakując uderzył najbliższego kijem. Grubas padł na ziemię ogłuszony. Pozostali ruszyli dobyli krótkich mieczy zostawiając dziewczynę pod opieką tylko jednego. Teraz Dirhael miał przed sobą trzech, rosłych, uzbrojonych gości.
 -To teraz oberwiesz pięknisiu...- Warknął jeden z nich i rzucił się na elfa
 -Atlant?- Mruknął elf czując się nieco nieswojo mając przed sobą przeciwników.
 ~Chwila...~ Leonis starał się wytężyć jak najwięcej sił by móc dawać jakieś wskazówki chłopakowi. Dirhael poczuł że jego ręka mimowolnie się unosi, było to uczucie podobne do tego gdy ktoś próbuje lekko podnieść twoją rękę, mógł się temu ze spokojem przeciwstawić, ale wiedział że to siedzący w jego głowie Atlant. Elf podążał za wskazówkami byłego wojskowego, co było dość dobrym pomysłem. Dzięki takiemu współpracowaniu radził sobie o wiele lepiej w parowaniu ciosów a nawet odbijaniu i atakowaniu. Ze spokojem parował dwóje a nawet udawało mu się odpychać trzeciego mimo że było to trudne, bo zbiry nie były aż tak słabe jak można by zakładać. W pewnym momencie elf uderzył mocno szefa mężczyzn kijem w część zadnią, na tyle mocno że upadł. Rozbawiło to ich, ale widząc wściekłość w oczach rabusia, wiedzieli że żarty się skończyły. Nawet nie zauważyli kiedy ten który było powalony jako pierwszy wstał.
 ~Uważaj!~W głowie Dirhaela odbił się echem głos Alta który wyczuł dodatkową świadomość. Słowik w ostatniej chwili obrócił się i zatrzymał miecz swoim kijem. Niestety. ten który wstał był zbyt silny by go odepchnąć, więc by nie stracić głowy stał tak blokując go cały czas. W tym czasie pozostali nie próżnowali, elf a również leonis poczuli silne uderzenie w bok, które zwaliło elfa z nóg.
 -Mówiłem gałązko... nie wtrącaj się. A teraz pożałujesz.- Warknął oprych unosząc miecz.
 ~Atakuj!~Zawołał Atlant i w tym momencie jego głos i świadomość ucichły w głowie Dirhaela. Poczuł nagłe szarpnięcie któremu towarzyszyło uczucie gorąca i zimna równocześnie. Alt zniknął... po prostu go zostawił. W pierwszym odruchu elf poczuł złość, bo czemu tamten najpierw go w to wciągnął a teraz po prostu zwiał? Zanim jednak upewnił się w przekonaniu że został sam z problemem coś poparzyło rękę mężczyzny który już miał go rozpłatać. Tamten zawył z bólu upuszczając broń i ściskając poparzone ramię. Słowik wykorzystał to i ogłuszył go porządnym ciosem kija, ten przed zmrokiem raczej nie wstanie.
 -Co jest k***a?- Warknął inny, zanim jednak dobrze się zastanowił elf dobył nóż i ranił go. Kolejny rzucił się na elfa, ale nagle wzdrygnął się zatrzymując.
 -Kim jesteś? Zostaw mnie! Nie! Nie! Odejdź, nie chce, zostaw mnie!- Zaczął krzyczeć, załapał się za głowę próbując coś z sobą zrobić.
 -Dobrze obiecuję! Tylko mnie zostaw...- Załkał po czym upuścił miecz. Coś go szarpnęło, zamrugał chwilę po czym zaczął uciekać. Dirhael domyślał się co to było, ale jeszcze jeden miał problem, a konkretnie przedostatniego z oprychów, chłopak wdał się w walkę z nim. Z jednym jednak szybko sobie poradził powalając go ogłuszonego i potłuczonego na ziemię. Obrócił się do tego który trzymał kobietę teraz stał zdezorientowany z przyłożonym do jej gardła nożem.
 -Nie podchodź! Bo ją zabiję...- Starał się utrzymać poważny ton ale widać było że był najmłodszy i nieco roztrzęsiony. Koło niego rozległ się chichy dźwięk przypominający chrobot kamieni. Następnie coś oparzyło dłoń która trzymała nóż. Młody nie wytrzymał wstał i zerwał się do ucieczki z krzykiem. Kobieta upadła na trawę zmęczona wydarzeniami, a Dirhael poczuł coś co już zdążył poznać, czyli moment w którym świadomość Atlanta wchodziła w jego ciało.
 ~Wybacz... jestem zmęczony...~Głos mężczyzny faktycznie był dużo słabszy, a nawet uczucie jego obecności było mniej wyczuwalne.
 -Co zrobiłeś? Temu który uciekł- Zapytał zaciekawiony a w głowie usłyszał prychnięcie śmiechy Atlanta.
 ~Wmówiłem mu że jestem szatanem... i jeśli nie porzuci bandyckiego życia spale go na popiół. Dla potwierdzenia swoich słów przedstawiłem mu parę swoich wspomnień wojennych.~Teraz nawet elf prychnął śmiechem. ~Zajmij się lepiej tą damą, ja nie mam siły, a lepiej żebym zachował choć trochę energii żeby nie zniknąć.~ Jego głos coraz bardziej cichł, a gdy skończył zdanie całkowicie ucichło. Dirhael jednak czół słabą obecność dodatkowej jaźni.
 -Ta... "zajmij się damą", no fajnie najpierw zrobiłeś ze mnie wariata a później opętanego przez szatana... teraz pewnie będzie się bała bardziej mnie niż tamtych.- Mruknął pod nosem do siebie.

<Dirhael? Jak tam opętańcu? :P>

Od Jumona - ,,Cicha woda"

    Stałem na brzegu jeziora, patrząc z uwagą na jego przejżystą taflę, nieskalaną nawet najmniejszym drgnięciem. Podszedłem powoli do brzegu i położyłem dłoń na skraju jeziora. Ostrożnie przesunąłem ją w kierunku wody. Zamknąłem oczy.
    Poczułem przeszywające zimno, ale nie cofnąłem dłoni. Poczekałem, aż przyzwyczaję się do temperatury wody i wyczuję każde jej najmniejsze drgania. Dopiero wtedy otworzyłem oczy i ponownie stanąłem nad brzegiem.
   Skupiłem się całym sobą i wyobraziłem, jak ta woda, którą chwilę temu poznałem, zaczyna falować. Zapewne zmarszczyłem brwi w skupieniu i wyciągnąłem mokrą dłoń w kierunku tafli. Wpatrywałem się intensywnie w lustro wody, wyobrażając sobie każdy harmonijny ruch. Ku własnej uciesze po jakiejś minucie zauważyłem delikatne fale.
     Uśmiechnąłem się, patrząc na wolno powiększające się drgania, kiedy to niszcząc mój nastrój, po wodzie pomknęła puszczona kaczka.
     - Znowu bawisz się w maga, Jumuś? - Sarazion stanął za mną z rękami w kieszeniach i szelmowskim, może nawet łajdackim uśmiechem na twarzy, co dostrzegłem gdy tylko się obróciłem.
    - W końcu jestem magiem - odpowiedziałem mu, odsuwając irytację spowodowaną wyrwaniem ze skupienia na dalszy plan.
    - Nie, nie jesteś - Sarazi zarzucił mi rękę na ramiona. - Jesteś wampirem. I cię zasmucę, bo nie ma do jedzenia nic poza sarnią krwią, co jak wiesz, wiele nam na dłuższą metę nie da.
    - Naprawdę nic? - dopytałem. Nie lubiłem zabijać ani pić krwi. Nie mogłem jednak testować swojego żołądka, będąc na głodzie potrafimy być potworami zabijającymi tak bez powodu wszystko, co się rusza.
    - Ani grama. Nawet panienek lekkich obyczajów nie ma, a myślałem, że są wszędzie. - Wzruszył bezradnie ramionami, a jego brzuch słyszalnie zawołał ,,jeść". Sarazion się skrzywił. - Znaczy... są tu jakieś stwory maści wszelakiej, ale zgaduję, że ich nie pozwolisz mi zabić - dodał po namyśle.
     - Dlaczego nikt jeszcze nie wymyślił krwi syntetycznej... - zastanowiłem się na głos. Nasze zapasy skończyły się tydzień temu, a po drodze nie było kompletnie niczego, gdzie moglibyśmy się raz a pożądnie pożywić. Starczy kilka łyków na tydzień, zwierzęca zaś wystarczy na ledwo kilka godzin, a przy tym nie uzupełnia braków energii, dlatego niechętnie sam decyduję się na ludzką.
     - Jak ktoś by wymyślił, to i tak już nie mielibyśmy zapasów - odparł nonszalancko Sarazi i wydobył sztylet zza cholewki buta. - Iść po naszą sarenkę, czy nadal głodujemy i czekamy na to, aż wybijemy wszystkich wokół?
      - Idź - westchnąłem i sam zabrałem się za przygotowanie nam kubków. Picie przez futro jest niesmaczne i niewygodne.
       Sarazion zjawił się zaledwie po kilku minutach, ciągnąc po ziemi sarnę ze skręconym karkiem. Wziął ode mnie kubki i płynnym ruchem poderżnął jej gardło tak, że krew wylewała się niczym z kranu. To, co nie zmieściło się w dwóch kubkach usytuował w garnku.
     - Smacznego. - Sarazi podał mi kubek z jasnoczerwoną, tętniczą cieczą. Co jak co, ale umiejętne spuszczanie krwi to z pewnością coś, co potrafi.
     Wypiliśmy obaj tyle, ile mogliśmy zmieścić, po czym wszystko umyliśmy w jeziorze. Czekała nas kolejna wędrówka. Usiedliśmy wygodnie na zwalonej kłodzie koło spakowanego już obozowiska.
     - Co miałeś na myśli mówiąc o tych stworach maści wszelakiej? - Spojrzałem na Jumona pytająco. - Myślisz, że to ich tereny?
      - Przypuszczam, że tak, chociaż ta grupka była dość duża ale nie wyglądali na zbyt blisko związanych, raczej na to, jakby zupełnie przypadkoem na siebie wpadli - zdawało mi się, że chce coś jeszcze dodać. Po chwili ciszy to zrobił: - Nie róbmy sobie nadziei, ale mój amulet zaświecił.
       Spojrzałem na niego z szeroko otwartymi oczami.
        - Kamienie świecą tylko, gdy używa się magii - zauważyłem, ale nie brzmiało to jak zaprzeczenie.
        - Przecież wiem - westchnął z nutą irytacji. - Ale mówię ci, że zaświecił. Na srebrno.
        - Przyjrzałeś się tej grupie? - dopytałem, patrząc na brata badawczo.
         - Nie, nie miałem czasu, szli w całkiem innym kierunku niż ja, a musiałem wracać do ciebie - odpowiedział mi, bawiąc się przydługimi kosmykami włosów. - Zresztą, nie wiem, czy po takim czasie i z jednym okiem byłbym w stanie...
         - Na pewno byś ich poznał. - Położyłem mu dłoń na ramieniu, a on skinął głową w bok.
        - Moglibyśmy tu zostać na trochę, gdyby nie brak jedzenia. - Zaczął rysować patykiem po ziemi.
         - Możemy cofnąć się do tamtej wioski i zrobić zapasy - zauważyłem. - A ten teren stale obserwować.
          - Nawet nie jestem pewny, czy to oznacza to, co nam się wydaje. - Skrzywił się. - Ale masz rację, przez jakiś czas możemy się im przyglądać.
          Nagle obaj zastygliśmy w bezruchu. Coś lub ktoś zmierzał w naszą stronę. Słyszeliśmy dokładnie kroki po liściach i łamane przez to gałązki. Gwałtowny szelest w krzakach za nami sprawił, że odwróciliśmy się gotowi do ataku, jednak zaraz opuściliśmy broń.
          - Dzień dobry - przywitałem się grzecznie, a Sarazi zmierzył tylko tę istotę spojrzeniem, pakując od razu ręce do kieszeni.

<Ktoś dokończy?>

Od Dirhaela cd. Atlanta - Rzeczy dziwne i dziwniejsze

W czasie licznych podróży Dirhael nauczył się spodziewać niespodziewanego. Wędrował bez planu od wsi do wsi, od miasta do miasta i od krainy do krainy, więc co rusz coś go na drodze zaskakiwało. Na ogół chłopakowi takie odmiany się podobały niezależnie od tego czy były mu przychylne czy nie, bo nie mógł narzekać na monotonię, a co za tym idzie także i nudę. Czasem srogo wyglądająca starsza kobieta, na widok której od razu miało się ochotę uciec i schronić za siódmą górą i siódmą rzeką, okazywała się być miłą babią, która nie dość, że wspaniale gotuje, to jeszcze chętnie dzieli się tym co przygotuje, ma złote serce i niewyczerpane pokłady dobroci. Innym razem piękni, życzliwie wyglądający ludzie bywali demonami w ludzkiej skórze, tylko czekającymi na to, by komuś zaszkodzić. Zdarzały się i przypadki w których ubodzy, odtrąceni od społeczeństwa ludzie, byli bardziej uczciwi i skorzy do pomocy niż porządni mieszczenie, o elitach mających majątki nie wspominając. Dirhaelowi udawało się też spotykać tych, którzy okrzykiwani byli potworami, a mieli zdecydowanie więcej serca i byli bardziej ludzcy niż ci, którzy ich tak nazywali, nie mając sobie nic do zarzucenia. Oczywiście nie każdy był inny niż krążąca o nim powszechna opinia. Słowik zdawał sobie sprawę z tego, że ludzi pasujących do odgrywanych przez nich ról jest znacznie więcej niż tych, zdolnych zaskoczyć. Jednakże całe miasta były w oczach chłopaka feerią nieoczywistych i niejednoznacznych zdarzeń i ludzi. Z jego obserwacji wynikało jasno, że znakomita większość otaczających go zjawisk ma drugie, sprytnie zakamuflowane znaczenie.
Poza granicami miast także nie bywało przewidywalnie. Natura potrafiła zaskoczyć znacznie bardziej niż ludzkość i właśnie dlatego, z szacunku dla niepokornych żywiołów, Dirhael zawsze miał się na baczności. Niejednokrotnie bywał świadkiem tego jak z jednej, puchatej chmurki powstaje trwająca kilka dni ulewa, a przecież niewielu jest w stanie połączyć niepozorny obłoczek z grubą zasłoną granatowych chmur. Najpiękniejsze kwiaty i najzdrowiej wyglądające owoce często zwodniczo były trujące. Słowik miał także przyjemność oglądać jak niedźwiedzica z krwawej, bezlitosnej łowczyni w swym niebezpiecznym majestacie w oka mgnieniu staje się czułą, kochającą matką i tylko ubrudzony świeżą posoką pysk, świadczył o tym, jakiej przemiany doświadczyła. Właśnie ta niedźwiedzica - dla myśliwych i podróżnych śmiertelne utrapienie; dla własnych dzieci źródło i gwarancja przeżycia - ze względu na dwoistość swej natury tak bardzo zafascynowała Dirhaela. Świat nigdy nie był jednakowy, zawsze stanowił medal o dwóch różnych, nierzadko zupełnie przeciwnych stronach. Słowik czasami miał jednak wrażenie, że "medal" nie jest odpowiednim słowem dla opisania różnorakiej natury świata. Znacznie lepiej pasowało mu określenie "sześcian", lecz i jemu czasem brakowało kilku stron.
Niewprawny obserwator zwykle dostrzegał tylko jedną ze stron, rzadziej dwie czy trzy i pozwalał, aby to jedynie część całości kształtowała jego światopogląd. Poznawszy tylko jedną z części całości uważał, że dotarł do sedna sprawy i porzucał temat. Dirhael natomiast nie zwykł mawiać, że poznał coś doskonale, choć z pewną pasją analizował to co go otaczało, starając się dojrzeć jak najwięcej. W ten właśnie sposób, dzięki rozumowaniu i spostrzegawczości, potrafił spodziewać się tego, czego przeciętny, nieobeznany z prawdziwą naturą świata obserwator nie potrafił nawetvdo siebie dopuścić. To umiłowanie sprawdzania każdego aspektu nie raz było przyczyną wielu nieszczęść, ale chłopak nigdy nie uważał, że robi błąd. Był na to zbyt ciekawy świata. Mimo to nawet Słowik nie śmiał przypuszczać, że spotka go coś aż tak dziwnego. Podobne opętania nie zdarzają się przecież na każdym kroku, a sam Dirhael świadkiem żadnego nigdy nie był.
Uczucie było co najmniej paskudne. W jednej chwili chłopak spokojnie wygrywał na fletni zasłyszaną w mieście melodię, a już w następnej całe jego ciało przeszywało wściekle lodowate ostrze. Właśnie dlatego wzdrygnął się i poderwał na równe nogi, nie rozumiejąc co mogło mu się przytrafić. Obezwładniający ziąb ustał tak nagle jak się pojawił i został zastąpiony nie mniej nieprzyjemnym uczuciem rozlewającego się po całym ciele ciepła. W jednej chwili ze stanu przypominającego przebywanie nago na mrozie, trafił wprost pod bramy piekielne i poczuł się tym tak samo skołowany jak wtedy, gdy w dzieciństwie zawiązywano mu oczy i kręcono nim aż całkowicie stracił orientację. Jedyna różnica polegała na tym, że tym razem nie miał zawiązanych oczu i nie była to gra. Gorąco palące chłopaka od środka zelżało i zniknęło w momencie w którym usłyszał głos, który z całą pewnością nie należał od żadnej z myśli Dirhaela.
Głos przedstawił mu się jako Atlant i mgliście określił całą sytuację, wprowadzając Słowika w jeszcze większą dezorientację. Głos miał także niecodzienną prośbę, ale to było już zbyt wiele dla chłopaka. Zajął się więc pierwszą kwestią, licząc przy tym, że może cokolwiek mu się rozjaśni, a sytuacja nabierze nieco sensu.
- A więc, Atlancie... - zaczął niepewnie, nie mogąc zwalczyć dziwnego uczucia wywołanego niejako mówieniem do siebie i bezsensownością tego. Czuł jednak, że tak trzeba. - Raz jeszcze. Jak doszło do tej niecodziennej sytuacji?
~ Ćwiczyłem wychodzenie z ciała. Jak widać coś poszło nie tak, a ja trafiłem w nieznane mi miejsce niedaleko ciebie. Musiałem znaleźć ciało w którym nie groziłoby mi zniknięcie, a ponieważ ty byłeś w pobliżu, pomyślałem, że możesz mi pomóc. - wyjaśnił głos.
- Czego dokładnie ode mnie oczekujesz? - chłopak uniósł jedną brew.
~ Chcę, żebyś pomógł mi znaleźć moje ciało, bo bez tego nie mogę zostawić cię w spokoju.
Sytuacja wcale nie przestała być dziwna, choć Dirhael wiedział nieco więcej niż na początku i ta garść informacji, którą otrzymał póki co całkowicie mu wystarczała. Usiadł z powrotem na ziemi, oparł łokieć o zgięte kolano i wsparł podbródek na zaciśniętej luźną pięść dłoni. Nie specjalnie spieszyło mu się gdziekolwiek o tej porze. Uczucie posiadania drugiej świadomości nadal było dla niego dziwne. Odrobinę nie podobał mu się także fakt, że głos miał dostęp do jego własnych myśli. Słowik nie miał może wiele do ukrycia poza paroma wstydliwymi wspomnieniami z dzieciństwa, które i tak wraz z upływem lat zaczęły się zacierać, lecz cenił sobie tę podstawową prywatność równie co każdy. Odsunął jednak od siebie swoje niezadowolenie i skupił na chwili obecnej. Nie zamierzał wyruszać nocą, Atlant jeszcze nie sprawił, by chłopak chciał się go jak najszybciej pozbyć, więc nie było sensu nigdzie iść. Jego przypadkowy towarzysz wydał mu się nawet tak samo interesujący co okoliczności ich spotkania i Dirhael zdecydowanie chciał poznać go nieco lepiej zanim ich drogi się rozejdą. Chciał też pomóc, bo zwyczajnie tak wypadało, on sam nie znosił odmawiać, gdy mógł coś zrobić i nie miał powodów postąpić inaczej.
- W porządku. - stwierdził po chwili, nieco pewniejszym niż dotychczas głosem. Stopniowo oswajał się już ze świadomością, że pomimo tego, że jest sam, tak naprawdę wcale tak nie jest. Tym razem głos w jego głowie przez chwilę zastanawiał się nad odpowiedzią.
~ W Hidden. - odparł w końcu. Wyczuł jednak, że Słowikowi nic to nie powiedziało, więc dodał - Pokaż mi jakąś mapę. Pokieruję cię.
Dirhael parsknął krótkim, melodyjnym śmiechem.
- Wybacz, nie mam ani skrawka mapy. Nie potrzeba mi wiedzieć dokąd wiedzie mnie droga. Jednakże mogę spróbować jakąś zdobyć, jeśli istnieje taka potrzeba.
~ To by nam wiele ułatwiło.
- Co się stanie, gdy już dotrzemy do Hidden? Mam zwyczajnie liczyć na łut szczęścia, że jakimś cudem rozpoznam twe ciało?
~ W Hidden mieszkają ludzie, którzy ci pomogą. Nie przejmuj się tym, póki nie dotrzemy do celu.
- Rozumiem... Tak mi się wydaje. - odpowiedział głosowi Altanta.
Słońce właśnie schroniło się za horyzontem, oddając świat pod panowanie nocy. Dirhael lubił noce niemal tak samo jak dnie. Zawsze był tym typem istoty, która i w zwykłej kałuży jest w stanie wskazać coś urzekającego. Chłopak wychodził z założenia, że świat to piękne miejsce i warto zachwycać się jego urodą, gdy ma się ku temu czas i sprzyjające okoliczności. On sam miał na to wiele, wiele czasu, więc żył tak, jakby cały świat dookoła był cudem. Dziś jednak nie miał zbytnio nastroju na podziwianie aksamitnego mroku nocy, który otulał uśpiony las. Dlatego też zsunął się nieco niżej na pniu i półleżąc wsunął worek pod głowę.
~ Kiedy wyruszymy? - spytał Atlant, najwyraźniej zdając sobie sprawę z tego do czego Słowik zmierza. Prawda była taka, że Dirhael nie zamierzał zmieniać swojego rytmu dnia i przyzwyczajeń w obliczu tej odbiegającej od normalności sytuacji. Przebył długą drogę e ciągu dnia i miał zamiar odpocząć przed kolejnym dniem spędzonym na szlaku. W kwestii wyjaśnienia odparł więc tylko:
- Nazajutrz.
A potem pozwolił, by zapach świeżych ziół, mchu i kory drzewa oraz cicho szumiące liście ukołysały go do snu. Nie pamiętał co dokładnie mu się śniło, lecz mógł przysiąc, że były to dobre sny. Z takim właśnie przeświadczeniem się obudził. Niedaleko na gałęzi drzewa siedział wyjątkowo bliski chłopakowi ptak. Młody słowik witaj nowy dzień z zapałem budzącym niekłamany podziw Dirhaela. Włóczykij poczuł dumę na myśl o tym, że został porównany do tego ptaszka i może się tym mianem przedstawiać. Słońce nie stało jeszcze zbyt wysoko, lecz i tak oświetlało okolicę, barwiąc ją na miły dla oka złoty kolor. Słowik wstał i przeciągnął się, a potem otrzepał ubranie z trawy, kępek mchu, patyczków i grudek ziemi. Chwycił worek, przerzucił go sobie przez ramię i ujął w dłoń kostur. Wygrzebał jeszcze z worka sakiewkę pełną malin i ruszył przed siebie, delektując się smakiem owoców. Kierował się do drogi, którą wczoraj przeciął.
~ Gdzie się wybieramy? - zagadnął głos po dłuższej chwili ciszy, gdy Włóczykij dotarłszy do ubitego traktu wybrał losowy kierunek.
- Co byś rzekł na stare, lecz dobre, tam gdzie nas nogi poniosą i wzrok zaprowadzi? - Dirhael uśmiechnął się do siebie. - Każda droga ostatecznie prowadzi do zamieszkałego miejsca. Nie ma znaczenia dokąd pójdziemy, bo i tak zajdziemy do celu. Jednakże, by umilić wędrówkę mógłbyś opowiedzieć mi kim jesteś i czym dokładnie jest Hidden, w porządku? - spytał i wrzucił do ust kolejną malinę. - Przed nami zapowiada się minimum parogodzinna wędrówka.

Lepiej naprowadzać zbłąkanych na dobrą drogę towarzysząc im, niż wskazując im kierunek drogi niechętnym ruchem ręki.

Imię: Jumon, w języku kotów zza oceanu ,,jum" znaczy ,,mistrz", a ,,jumon" - ,,ten, który jest mistrzem". Powszechnie używa jednak imienia Shin, którym na dalekim wschodzie zaczął nazywać go Sarazion.
Nazwisko: Chattres, które nadała matka oraz nieoficjalnie przyjęte nazwisko wymyślone przez brata - Shigani.
Przydomek: Rodzina wołała na niego Jum.
Rasa: wampir. Niegdyś pół-mag, pół-kotołak. Zachował dawne zdolności, jednakże są one osłabione i bardzo rzadko używane.
Wiek: 22 lata, jednak jako wampir dorastał tylko do dojrzałości biologicznej (ok. 17-19 lat).
Płeć: mężczyzna.
Stanowisko: doradca, przemytnik.
Aparycja: Wzdłuż kręgosłupa ciągną się runy będące formułą zaklęcia uzdrawiającego. Są one w dodatku pokryte licznymi bliznami zadanymi mu przez morderców. Jego kły w naturalny dla kotołaków sposób są wydłużone, choć w trakcie spijania krwi stają się jeszcze dłuższe i grubsze przez wampiryzm. Jumon jest najwyższy ze swojego rodzeństwa i ma najbardziej rozbudowaną, umięśnioną sylwetkę. Najbardziej też przypomina ojca. On i Hanneon są do siebie zauważalnie podobni, zarówno w rysach jak i mimice twarzy, choć oblicze Juma jest znacznie weselsze i bardziej delikatne.
Zdolności: Jako wampir zyskał poszerzenie i tak wyostrzonych zmysłów, a także niesamowitą szybkość w przyswajaniu wszelkich bodźców i informacji. Potrafi świetnie się zakamuflować i pozostawać godzinami w zupełnym bezruchu. Włada mieczem, choć nie miał wielu sposobności, aby się popisać. Jest silny fizycznie i ma bardzo dobrą kondycję i koordynację ruchów. Przemiana w kota, choć trwa krócej niż u brata, wchodzi mu dość marnie i nie za każdą próbą udaje się w zupełności, ale nadal to ćwiczy z obawy, że zaniknie. Lepiej idzie mu z magią, choć potrzebuje wiele skupienia i energii, aby cokolwiek osiągnąć. Na razie jego największym sukcesem są pokaźne fale na jeziorze.
Zainteresowania: Najbardziej lubi samorealizację i samodoskonalenie. Jeśli chodzi o wszelkie nauki humanistyczne, to jest w nich świetny, choć i w ścisłych sobie radzi. Uwielbia także podróże i mapy, często można go zastać studiującego rysopisy kontynentów. Interesują go także statki oraz budowle. Kiedyś marzyło mu się zaprojektowanie statku i nawet zabrał się za szkice, choć brakło mu wiedzy z fizyki, co szybko nadrobił. Oprócz tego, chętnie działa na rzecz innych. Lubi ładne miejsca a także przyrodę - w szczególności motyle, które symboliką popychają go do przeobrażenia się z poczwarki w motyla. Uwielbia filozofować, rozważać. Ma nikłe pojęcie o strategiach wojennych, bo kiedy z Sarazim byli przez jakiś czas na dworze królewskim, często rozmawiał z dowódcami. Kocha duże miasta.
Charakter: Jumon jest bardzo opiekuńczy i troskliwy, ale i niesamowicie dojrzały. W stosunku do Saraziona zachowuje się bardziej jak ojciec niż brat. Nie lubi się kłócić, jest spokojny ale i stanowczy. Nie akceptuje w pełni bycia wampirem i stara się zachować jak najwięcej ,,człowieczeństwa". Jest lojalny i rycerski. Stawia dobro innych nad swoje własne i jest prawdziwym dżentelmenem. Ma także wielką potrzebę samodoskonalenia i chętnie uczy się nowych rzeczy. Nie pochwala tego, jak brat obchodzi się z jedzeniem, nie raz go przez to karcąc. Jest sprawiedliwy i trzeźwo patrzy na świat. W przeciwieństwie do Saraziona, świetnie nad sobą panuje i ciężko wyprowadzić go z równowagi. Jest kulturalny i potrafi zachowywać się odpowiednio do sytuacji. Ma anielską cierpliwość i do brata, i do siebie samego.
Historia: Urodził się jako drugi w miocie wraz z dwoma swoimi braćmi i jedną siostrą, w grocie pod wodospadem w kraju dzikich kotołaków. Jego ojciec już wtedy nie żył. Zginął, kiedy tylko odkryto, że spoufalał się z magiem. Matka długo opiekowała się nim i jego rodzeństwem. Planowała ucieczkę wraz ze swoimi dziećmi do jakiegoś innego, spokojniejszego miejsca. W noc, w którą miała zamiar to zrobić, kiedy nie świecił księżyc a ona poszła zebrać jakieś jedzenie, ludzie koty znaleźli ich kryjówkę. Wcześniej wydawało się to niemożliwe, bo była świetnie zamaskowana. Jumon oraz jego rodzeństwo, mając niewyobrażalne szczęście, nie zostali zidentyfikowani jako istoty półkrwi, a jeden z kotołaków nawet ich przygarnął. Wychowywali się tam dosyć spokojnie, a Jumon chętnie uczył się wraz z Hanneonem nowych rzeczy. Kilka lat później Kiette przez przypadek uaktywniła swoje magiczne zdolności przy innych członkach sfory. Kotołaki postanowiły pozbyć się całej czwórki, wraz z ich opiekunem, ale Han i Kiet zdołali uciec, co niestety nie udało się Jumowi i Saraziemu. Ich świeże zwłoki znalazł żyjący w okolicy mag. Zrobiło mu się żal dwójki małych chłopców, sam miał już dorosłe dzieci, więc postanowił poeksperymentować, w efekcie sprawiając, że powstali jako nie do końca wampiry. Dopiero po kilku latach ich przemiana dopełniła się, a ich jedynym posiłkiem stała się ludzka - choć niekoniecznie ludzka - krew. Jumon przywiązał się do tego maga i sporo się od niegi nauczył. Pamiętając jednak o matce i rodzeństwie, w nadziei, że tamtym udało się przeżyć, wyruszyli na wędrówkę. W pierwotnym głodzie sprowadzili zagładę na jedną z wiosek. Załamał sie przez to, toteż potem tylko Sarazion polował. Najwięcej lat spędzili daleko na wschodzie, jednakże nigdy nie wpoili tamtejszej kultury i nadal są wierni naukom matki. Jumon stale ma oko na swojego nieodpowiedzialnego brata, niemal nigdy go nie zostawia. Dotarli do Hidden przypadkiem, po drodze, choć trafili tam od wschodu, a nie jak ich rodzeństwo - od północy.
Partner: Nie ma.
Rodzina: Nieznany z imienia ojciec zwany Wspaniałym
Minah-Tian - mama
Hanneon - starszy (o parę minut) brat
Sarazion - młodszy (o parę minut) brat
Kiette - młodsza (o parę minut) siostra
Szczegóły:
* Nigdy w życiu nie napił się innego niż wino alkoholu.
* Podczas podróży nauczył się kilku języków, m.in dalekowschodnich i bliskowschodnich, a także jednego południowego. Oprócz tego studiował język kotołaków zamieszkujących Sorsinę.
* Ma rękę do zwierząt.
* W przeciwieństwie do Hanneona i Kiette, jego oczy nie zmieniają już barwy przy używaniu magii żywiołów a zyskują jedynie poświatę.
* Sam wykuł sobie swój miecz.
* Nazwał powyższe ostrze ,,Artenamiz".
(* ,,Shin" pochodzi od japońskiego słowa ,,tenshi" oznaczającego anioła)
Autor: Lucy321

Rozlew krwi wcale nie jest taki straszny, jeśli robisz to dla posiłku.

Imię: Sarazion, czytane tak, jak pisane. ,,Sarazi" w języku kotów oznacza cud, zaś ,,Sarazion" tłumaczy się jako ,,ten, który jest cudem". Nie uważa się za cud, więc nawet nie przedstawia się tym imieniem. Woli inne, które sam sobie nadał - Aku.
Nazwisko: nadane przez matkę - Chattres. Nadane przez niego samego - Shigani.
Przydomek: Rodzina nazywała go Sarazi, ale przydomkiem jest Łowca Dusz.
Rasa: Wampir, niegdyś pół-kotołak pół-mag. Zachował dawne zdolności, choć są osłabione i nieużywane.
Wiek: 22, ale jako wampir dorastał tylko do dojrzałości biologicznej, około 17-19 lat.
Płeć: mężczyzna, ale istnieje możliwość że dowiesz się tego dopiero w łóżku.
Stanowisko: Łowca i wojownik
Aparycja: Wzdłuż kręgosłupa ciągną się runy będące formułą zaklęcia przywracającego młodość. Jest niższy od wysokiego Jumona i nieco wyższy od Hanneona. Jako urodzony kotołak ma wydłużone kły, ale podczas polowania wydłużają się znacznie bardziej przez wampiryzm. Ma smukłą, wątłą, przypominającą kobiecą budowę i wiele blizn na plecach i brzuchu po ranach zadanych przez pazury swoich morderców. Z twarzy jest podobny do Kiette. Kiedy nie poluje, ma brązowe oczy.
Zdolności: Ma dodatkowo wyostrzone kotołacze zmysły i jest bardzo szybki. Potrafi poruszać się bezszelestnie i wtopić w tło, jednak używa tego tylko przy polowaniach, woli się wyróżniać. Jest dość słaby, jedyna siła fizyczna, jaką ma to ta gdy wchodzi w stan łowcy. Świetnie za to rzuca nożami i posługuje się bronią wszelkiego rodzaju, choć cięższe z nich sprawiają mu dyskomfort. Wszystkie bodźce odbiera niesamowicie szybko, toteż jego refleks jest fenomenalny. Jest odporny na drobniejsze zranienia i na większość chorób. Potrafi zmienić się w kremowego, prążkowanego kota, ale zajmuje mu to dużo czasu i zabiera sporo energii. Nie zawsze też wychodzi pomyślnie. Podobnie z magią - jest w stanie najbliższym sobie żywiołem rozpalić ognisko, innymi pomóc rozkwitnąć roślinie, wylać wodę ze szklanki bez wykonywania jakiegokolwiek ruchu czy zdmuchnąć kartki ze stołu, ale niewiele poza tym. Nawet tak drobne rzeczy wymagają od niego dużego skupienia i silnej woli.
Zainteresowania: Sarazion uwielbia flirtować, szczególnie przy kuflu piwa albo z drinkiem w ręce. Lubi wszelkiego rodzaju rozrywkę - od jedno-nocnych romansów przez gry hazardowe do zdobywania jedzenia. Lubi też krew, ale jest to winą jego sadystycznych zapędów aniżeli bycia wampirem. Interesuje się bronią i sposobami jej wyrabiania.
Charakter: Jest uparty, śmiały, dumny i pewny siebie. A przy tym także odrobinę zboczony. Potrafi manipulować różnymi istotami, wykorzystując urok osobisty. Zazwyczaj odnosi się do wszystkiego z nonszalancją i jest szczery do bólu, a cyniczny uśmieszek nie schodzi mu z ust. Jest brutalny w zdobywaniu posiłku i nie przeszkadza mu marnowanie jedzenia - załatwia go więcej niż on i Jumon są w stanie zjeść. Jest wytrawnym kłamcą i wolnym duchem. Ma jednak ,,coś", co sprawia, że kobiety, a nawet mężczyźni, ulegają jego urokowi. Być może to jego styl bycia sprawia, że Sarazi jest gwiazdą, która kocha być w centrum uwagi. Jest agresywny, wybuchowy i ma cięty język. Jest też porywczy i sprytny. Często zerka na innych z pogardą, jednak prawdę mówiąc jest zamknięty w sobie. Potrafi być opiekuńczy tylko w stosunku do rodziny, chyba że uzna Cię za rodzinę albo się w Tobie zakocha, co jeszcze mu się nie zdarzyło i sam uważa, że to niemożliwe. Boi się samotności i mimo tego, że nie zawsze okazuje Jumonowi miłość czy szacunek, a częściej pyskuje i się buntuje, jest do niego silnie przywiązany. Chciałby być stworzony do wielkich rzeczy, ale widzi w sobie tylko ciemną duszę i twierdzi, że bez sensu walczyć z tym, kim jest, czyli z byciem wampirem. Nie obchodzi go nawet zwykła moralność, jest zagubiony i skupia się głównie na sobie. Prawda jest taka, że z determinacją szuka sensu życia, ale zabiera się do tego od niewłaściwej strony.
Historia: Urodził się jako trzeci w miocie wraz z dwoma swoimi braćmi i jedną siostrą, w grocie pod wodospadem w kraju dzikich kotołaków. Ich ojciec już wtedy nie żył. Zginął, kiedy tylko odkryto, że spoufalał się z magiem. Matka długo opiekowała się nim i jego rodzeństwem. Chciała uciec wraz ze swoimi dziećmi do jakiegoś innego, spokojniejszego miejsca. W noc, w którą miała zamiar to zrobić, kiedy nie świecił księżyc a ona poszła zebrać jakieś jedzenie, ludzie koty znaleźli ich kryjówkę. Wcześniej wydawało się to niemożliwe, była świetnie zamaskowana. Sarazion oraz jego rodzeństwo, mając niewyobrażalne szczęście, nie zostali zidentyfikowani jako istoty półkrwi, a jeden z kotołaków nawet ich przygarnął. Wychowywali się tam dosyć spokojnie, choć Sarazi był największym urwisem i demoralizował resztę rodzeństwa a przy tym także inne kotki. Od najwcześniejszych lat miał problemy ze wzrokiem i z czasem utracił go całkowicie w prawym oku, a w lewym znacznie się osłabił. Kilka lat później Kiette przez przypadek uaktywniła swoje magiczne zdolności przy innych członkach sfory. Kotołaki postanowiły pozbyć się całej czwórki, wraz z ich opiekunem, ale Han i Kiet zdołali uciec, co niestety nie udało się Jumowi i Saraziemu. Ich świeże zwłoki znalazł żyjący w okolicy mag. Zrobiło mu się żal dwójki małych chłopców, sam miał już dorosłe dzieci, więc postanowił poeksperymentować, w efekcie sprawiając, że powstali jako nie do końca wampiry. Dopiero po kilku latach ich przemiana dopełniła się, a ich jedynym sycącym posiłkiem stała się ludzka krew. Dzięki przemianie, słabe oko Saraziego odzyskało sprawność, choć drugie pozostało ślepe. Pamiętając o matce i rodzeństwie, Sarazi i Jum w nadziei, że tamtym udało się przeżyć, wyruszyli na wędrówkę. W pierwotnym głodzie sprowadzili zagładę na jedną z wiosek, potem tylko Sarazion polował. Najwięcej czasu przebywali na dalekim wschodzie, nie uznając jednak tamtej kultury jako własną, choć Saraziemu spodobał się tamtejsza broń i język. To właśnie nim posłużył się przy doborze nowego imienia. Trzyma się cały czas z bratem, nie licząc wypadów do karczm i gospód, gdy Jumon śpi. Dotarli do Hidden przypadkiem, po drodze, choć znaleźli się tam od wschodu, a nie jak ich rodzeństwo - od północy.
Partner: Na stałe nie ma, chociaż nigdy nie zerwał z Rose, Mary ani Jacobem.
Rodzina:Nieznany z imienia ojciec zwany ,,Wspaniałym"
Minah-Tian - mama
Hanneon - starszy (o parę minut) brat
Jumon - starszy (o parę minut) brat
Kiette - młodsza (o parę minut) siostra
Towarzysz: -
Szczegóły:
* Jest biseksualny,
* Lubi alkohol i kiedy ma okazję to pije w nadmiarze,
* Nie widzi na prawe oko i dlatego nosi przepaskę,
* Jego ulubiona broń to sztylet noszony w cholewce buta,
* Być może jest czyimś ojcem, ale prawdopodobnie nigdy się tego nie dowie,
* Nie ma głowy do języków i włada tylko ojczystym i mową wspólną,
* W przeciwieństwie do Hanneona i Kiette, jego oczy nie zmieniają już barwy przy używaniu magii żywiołów a zyskują jedynie poświatę.
(* ,,Aku" pochodzi od japońskiego słowa ,,akuma" oznaczającego diabła lub demona, ,,shigani" to zaś zmieniona wersja ,,shinigami", czyli ,,bóg śmierci")
Autor: Lucy321

Od Atlanta - Wypadek przy pracy

Nowi towarzysze krótko opowiedzieli z której strony świata mniej-więcej przywędrowali. Nikt jednak nie rozwijał się na temat swojej historii, jeszcze widocznie nie czuli się tutaj zbyt pewnie, miał jednak nadzieję że wszyscy staną się nieco aktywniejsi oraz bardziej otwarci tak by stworzyli wspólnotę jaką Alt zapamiętał z dzieciństwa. Najweselsza z tej małej gromadki wydawała się niebieska Louise, Tenzin badawczo przyglądał się leonisowi oraz innym podróżnikom, jego przyjaciółka snuła się za nim z pogardą spoglądając na innych. Halt coś mruczał pod nosem, a Kiette dreptała za nimi w ciszy wyraźnie zamyślona. Chłopak jeszcze raz postanowił wypróbować na nich swój dodatkowy zmysł ale, nie poczuł nic niepokojącego. A przynajmniej nie ze strony tej piątki, kawałek dalej wyczuł wyraźnie trzaskającą iskrami atmosferę. W pierwszej chwili powiedziałby że to Squall i Halt o coś mogą się kłócić, ale Halt był tutaj a piratka jakiś czas temu zniknęła. Więc musiał być to ktoś inny, a sądząc po miejscy w jakim są czyli na obrzeżach zamieszkanej części Hidden(o ile jakakolwiek część tutaj była zamieszkana).
 -Myślę że będziecie mogli poznać dwoje innych tutejszych tubylców.- Uśmiechnął się nagle zmieniając kierunek, a idący za nim bez marudzenia poszli za nim.
 -A ty skąd wiesz co?- Halt wybudził się z zamyślenia i zerknął ciekawsko na władce.
 -Tam powinni być.- Zapomniał o kłach i wyszczerzył się w uśmiechu, tym razem jednak nie wywołało to aż tak strachliwej reakcji kotki. Atlant czując coraz bardziej narastające napięcie przyśpieszył kroku. Czy oni się nie pozabijają? Zza drzew usłyszeli głośny huk a zaraz po nim niezadowolony syk i wiązanka przekleństw której nie powstydził by się stary szewc.
 -Patrz co wyczyniasz ty nieopierzony...
 -Ja przynajmniej nie zrzucam innym tony drewna na głowę!- Damski i męsko głos jeszcze niewyraźnie dobiegał do uszu leonisa.
 -Miałeś przybić tę głupią dechę! Nie moja wina że masz z tym problemy!
 -To może byś pomogła zamiast się wygłupiać!- Podniesione głosy były coraz wyraźniejsze, ale mimo to nikt nie widział ich właścicieli. Dopiero po podniesieniu wzroku dostrzegli stojące na drewnianej platformie postaci. Na razie prowizorycznie sklecone deski przybite były koło dziesięciu metrów nad ziemią między trzema wierzchołkami drzew.
 -Kto inny jak nie nasz sierściuch mógłby robić tyle hałasu...- Halt założył ręce na piersi i posłał Gambitowi wredny uśmieszek. Felin spojrzał w dół, był tak zaaferowany kłótnią że nie zwrócił uwagi na przyglądający im się tłumek.
 -Czy choć jedna istota tutaj przypomina człowieka, albo chociaż tak się zachowuje?- Louise zwróciła się teatralnym szeptem do Halta który wyszczerzył się wertując w myślach wszystkich tutejszych mieszkańców.
 -Jeśli Squall czy ja nie przypominamy cię ludzi to cóż... Ale spokojnie gorszych od tej chodzącej wredoty tutaj nie ma.
   Atlant czując że powinien jakoś załagodzić konflikt przyłożył dłonie do ust by było go lepiej słychać. Mimo że był to bardziej teatralny gest, w końcu jego polecenia wyraźnie było słychać na polach bitew.
 -Piękny punkt obserwacyjny, ale łatwiej się buduje jak deski są tam u góry a nie na ziemi.- Harpia sfrunęła do nich lądując z gracją tuż przed blondynem.Felin natomiast zaczął schodzić bardziej kocim sposobem- po pniu.
 -I tak jeszcze dużo do zrobienia.- Westchnął dotykając ziemi.-W ogóle kto to?- Przechylił się patrząc na gromadkę.
 -To? Nasi nowi członkowie!- Atlant wypiął dumnie pierś jak dziecko które przyjęło inne dzieci do swojej tajnej bazy. Malik popatrzył na wszystkich, ale jego wzrok zatrzymał się na wilku. Nieznacznie się zjeżył wtedy. No tak... koty i psowate? Takim będzie ciężko się polubić.
 -Miło poznać. Jestem Ziio- Minstrelka wykonała skomplikowany ukłon szeleszcząc piórami na skrzydłach. -A to Gambit.- Dopowiedziała po chwili widząc że ten nie kwapi się do odpowiedzi.
 -To są...- Chłopak szykował się żeby przedstawić nowicjuszy ale szybko mu przerwano.
 -Wiem że honory honorami ale mówić chyba potrafią co?- Ziio zerknęła z miłym uśmiechem na stojących za plecami leonisa towarzyszami.
 -Louise III Andrasta Quartz, ale wystarczy samo Louise.- Pierwsza z szeregu wystąpiła mała wojowniczka w jej ślad ruszył łącznik odzywając się z wolna.
 -To jest Suowei a mnie zwą Tenzin.
 -A ty?- Ziio pochyliła się do schowanej za Altem blondynki.
 -Kiette.- Rzuciła krótko. Białowłosa pokiwała głową z zrozumieniem i wyprostowała się patrząc z powrotem na Atlanta.
 -Widzę że szybko wam idzie. Proponuje skończyć to jutro a na razie może poszukamy jakiś budynków zdatnych do zamieszkania. Żeby przed zmrokiem Ci co potrzebują mogli zająć jakieś miejsce do spania. Obawiam się że w nocy może być burza.- Harpia odruchowo spojrzała w niebo i wzięła głębszy oddech. powietrze faktycznie zdawało się ciężkie i było czuć coś w powietrzu nawet jeśli na niebie nie było chmur.
 -Mówisz o tych domkach blisko twojego?- Odezwał się Gambit stając przed opierzoną koleżanką, specjalnie odpychając ją na bok.
 -Niektóre są tak duże że nawet kilka osób tam sie zmieści a później jak uda się odbudować resztę będziemy myśleć.
 -Ledwie tutaj przyszliśmy a już chcesz nam dawać domy? To zbytek łaski.- Odezwała się Niebieska dumnie prężąc się w zbroi niczym rycerz. Atlant uśmiechnął się nieświadomie machając uszami i ogonem.
 -Na razie najwyżej stare sienniki bo więcej nie mamy. Ale spokojnie z czasem będzie lepiej, w końcu jako dobry gospodarz muszę przyjąć nowych gości i mieszkańców.

***

 ~W sumie to dlaczego z nimi nie poszedłeś zobaczyć tych domów?~ Frelser wypuścił z nozdrzy chodne powietrze zadowolony z łyku alkoholu który dostał.
 -Ja tam mogę spać wszędzie, więc powiedziałem że poczekam tutaj gdyby ktoś miał przyjść tutaj, jak na przykład na tutaj co nawet nie chce pokazać co jej dolega.- Felin jednoznacznie rzucił spojrzenie na Sztorm otwierającą kolejną butelkę.
 -Jutro pobawisz się w doktorka, na razie daj mnie spokój puszku, albo cię ogolę.- Prychnęła śmiechem a jej oczy nieco zabłysły. Lisbeth która dotychczas wydawała się drzemać oparta o pień drzewa wstała i podeszła do nich, jednak z jakiegoś powodu obeszła Squall szerokim łukiem.
 -Proponuje rozpalić ognisko zanim zrobi się ciemno.- Rzuciła idąc po drewno. Malik westchnął głośno wstając, natomiast piratka nawet nie drgnęła z miejsca. Nim łowczyni i kotowaty doszli do zebranej kupki chrustu potężna smocza łapa chwyciła wszystko i rzuciła w miejsce starego paleniska.
 -Ale się wleczecie...- Oczy Szkwał błysnęły zbójecko gdy przybijała żółwika z ogonem smoka. Frelser pochylił się by zionąc ogniem ale ktoś go uprzedził z rozpalaniem. Zza domku wypadła ognista kula od której niemal natychmiastowo powstało ognisko. Z strony z której nadleciał dziwny płomień wyszedł zadowolony z siebie Atlant zdmuchujący dym z dłoni.
 -Widzicie! Jeszcze nie wypadłem z wprawy. O Squall! Lisbeth! Jesteście przynajmniej wy, bo reszty jak widzę nadal nie ma.
 -Jeśli jeszcze nie uciekli z powrotem do Sorsiny to może jak zgłodnieją to przyjdą.- Malik wrócił na swoje miejsce przy stole i kubku kawy. Całe towarzystwo rozsiadło się wokoło ognia. Wydawali się mało rozmowni. Nikt nic nie mówił, trwała martwa cisza, która nieco dołowała chłopaka. Ci ludzie i nieludzie wcale nie zdawali się nawet chcieć do siebie zbliżyć. Atlant spojrzał w stronę Ziio i Squall w nadziei że te dwie jakoś rozruszają towarzystwo. Piratka wyłapała spojrzenie blondyna i uśmiechnęła się zbójecko, a raczej w samych jej oczach błysnęły iskierki. Było to dla niej niemal jak prośba by tam mogła się "zabawić".
 -Na razie się z nimi "pobawię', ale później musimy zamienić słówko...- Podniosła się z miejsca i przechodząc koło chłopaka poklepała go po ramieniu. Podeszła do ognia podając butelkę siedzącym przy ognisku postacią.
 -Jeszcze się chyba słabo znamy co? Może zaczniemy od nowa... Ja jestem Squall...- Atlant postanowił usunąć się z pola rażenia zanim ta coś wywinie. Żeby jakby co nie było na niego. Jakoś sobie chyba poradzą prawda? Chłopak zaszył się gdzieś w gąszczu, wystarczająco daleko by zwykłe odgłosy rozmowy mu się przeszkadzały, ale w razie czego wyczuć co się dzieje. Był zaskoczony jak dobrze udawało mu się wykorzystywać jego umiejętności. Dlatego postanowił sprawdzić jeszcze jedną rzecz. Usiadł po turecku na ziemi i złączył pięści. Chwycił parę wdechów jak przed nurkowaniem. Dawno tego nie robił i bał się trochę ale gdy tylko uspokoił serce, zamknął oczy. Dziwne i mało przyjemne uczucie chłodu przeszyło cale jego ciało, po chwili jednak ustało. Otworzył powoli czy. Udało się! Wyszedł z swojej cielesnej formy. Chłopak aż podskoczył z radości próbując wydać z siebie okrzyk radości zamiast tego jednak wyszedł ,dźwięk podobny do połączenia trzasku ognia i szeptu wiatru. Obrócił się by zerknąć na swoje ciało, ale w tym momencie zamarł... Ciała nie było, nie wyczuwał też obecności kogokolwiek z Hidden. Czyli nie udało się, zdecydowanie się nie udało. Zaczął biegać w swojej spirytystycznej formie gorączkowo szukając ciała. Tak nie powinno być! Był niedoświadczony w opuszczaniu cielesnej powłoki co znaczyło że jeśli za długo spróbuje zostać w tej formie w końcu opadnie z sił i przepadnie zostawiając w lesie spokojnie oddychającą kobie siebie bez samego siebie. Powinien pojawić się tuż obok tak by w każdej chwili wrócić a nie nie wiadomo gdzie. Atlant zaczął warczeć i by odreagować uderzył z całej siły w drzewo. Jego ryk bardziej przypominał chrobot kamieni a miejsce w którym uderzył konar został osmolony ślad.
 ~Dobra, mam mało czasu muszę znaleźć swoje ciało, albo jakiekolwiek inne...~ Zaczął sam siebie uspokajać w myślach, czując że ta niematerialna forma już zaczyna słabnąć. W tym momencie do jego uszu i świadomości doszły odgłosy czyjejś bytności. Kawałek dalej na polanie siedział oparty o drzewo elf grający na fletni cichą, ale wesołą melodyjkę. Nieznajomy nawet nie wyczuł obecności niematerialnego bytu. Atlant postanowił się chwycić ostatniej deski ratunku jaka mu została - wepchnąć się do ciała nieznajomego. Elf przestał grać i podskoczył, uczucie dodatkowej świadomości nie było zbyt miłym uczuciem sądząc po jego reakcji.
 ~Wybacz, nie miałam za bardzo innych opcji...~W głowie chłopaka zadźwięczał głos leonisa, który szybko zaczął od tłumaczeń by za bardzo nie wystraszyć chłopaka.
 ~Nazywam się Atlant i wiem że to może zabrzmieć dziwnie, ale zgubiłem swoje ciało i potrzebowałem czyjegoś ciała by nie zniknąć. Czy mógłbyś pomóc mi znaleźć moje ciało Dirhaelu?~ Wyczytał z myśli imię chłopaka. To zapewne była najdziwniejsza prośba jaką dostał kiedykolwiek chłopak

<Dirhael? Cóż niecodzienne spotkanie, mam nadzieje że się spodoba :)>

Zawsze trzeba wiedzieć kiedy kończy się jakiś etap w naszym życiu. Jeżeli uparcie chcemy w nim tkwić dłużej niż to konieczne, tracimy radość i szansę poznania tego co przed nami.

Imię: Wyjątkowo proste jak na standardy jego krainy i całkiem przyjemnie brzmiące: Dirhael. Tam skąd pochodzi imię jest cenne i ważne. Nie stanowi przypadkowego zlepku liter, lecz ma znaczenie i zawiera w sobie choć cząstkę natury posiadacza. Dlatego też wszelkie próby skrócenia sobie tego jakże istotnego miana są odbierane jako absolutny brak taktu. Popełnienie tak niesmacznego, choć przecież błahego błędu znacząco utrudnia jakiekolwiek przyjazne relacje z obrażonym, lecz Dirhael świadom różnic kulturowych przymyka oko na niezamierzone obrażanie go i cierpliwie tłumaczy gdzie został popełniony błąd oraz prosi o to, by następnym razem na to uważać.
Nazwisko: Dirhael nie posiada własnego nazwiska, bo dopóki nie opuścił rodzinnego domu właściwie go nie potrzebował. Przedstawiał się imieniem i wszyscy wiedzieli, że jest właśnie tym, kim jest i nie było żadnych problemów. Sytuacja uległa jednak zmianie i nazwisko stało się mu potrzebne. Zmyślił je przy pierwszej lepszej okazji i posługuje się mianem Rovidan.
Przydomek: W czasie licznych podróży przylgnęło do niego wiele tytułów, które Dirhael wspomina z uśmiechem na twarzy. Uważa, że to dlatego, iż każdy z nich ma swoje znaczenie i miejsce w jego historii. Ponadto Dirhael już dawno temu zrozumiał, że ludzie wiecznie będą go okrzykiwać nazwami bezpośrednio nawiązującymi do natury, więc polubił i to. Najstarszym z nich i jednocześnie najmilszym sercu chłopaka jest Słowik. Lubi także, gdy zwracają się do niego per Włóczykij. Pewnego razu, młoda kobietka, która wyrwała się matce, żeby przyjrzeć się mu dokładniej, okrzyknęła go Listkiem i tak też mu zostało. Chłopak uwielbia przytaczać historię każdego ze swych pseudonimów, by jego rozmówca mógł zrozumieć okoliczności nadania mu, na przykład, wiele mówiącego tytułu Chochlik lub Fiołek.
Rasa: Ludzie na pierwszy rzut oka przypisują mu elfie pochodzenie. Jemu taki stan rzeczy wcale nie przeszkadza, bo w jakimś procencie jest to najszczersza prawda. Przy bliższym poznaniu go także i ta część jego natury, która elfia nie jest, żadnej tajemnicy nie stanowi. Słowik bowiem ma też w rodzinie driady i nigdy nie czuł się w obowiązku zatajać faktu, że jest mieszańcem. Ba, jego cieszy ta miła dla oka i ucha odmienność!
Wiek: Liczy sobie równo 145 lat. Daleko mu jeszcze do tych doświadczonych minionymi wiekami elfów z jego rodzinnej wioski, ale dzieciakiem już nie jest. Czuje się na maksymalnie 19 ludzkich lat i tak też najczęściej zdarza mu się zachowywać.
Płeć: Mężczyzna
Stanowisko: Oczywistą oczywistością jest to, że wybór Dirhaela padł w pierwszej kolejności na artystę oraz zielarza. Czułby się po prostu źle gdyby nie użyczał swej wiedzy o świecie roślin w imię wyższych celów. Za bardzo kocha też muzykę, więc tak czy siak byłby nierejestrowanym pieśniarzem, a nie widzi sensu się z tym kryć.
Aparycja: Słowik jest całkiem wysokim, szczupłym chłopakiem, który nawet pomimo szczerych chęci nijak nie potrafi wzbudzić w nikim strachu. Na szczęście Dirhael nie potrzebuje tej cechy i jest całkiem zadowolony z tego jak wygląda. Wiecznie rozczochrane miedziane (lub według niektórych pomarańczowe) włosy w połączeniu z oczami koloru młodych listków sprawiają, że Słowik nie ma się czego wstydzić. Uroku dodaje mu także uśmiech, który tak rzadko ustępuje miejsca innym grymasom, że niejeden znajomy Włóczykija jest święcie przekonany, że właśnie tak wygląda naturalny wyraz jego twarzy. Poza tym jego nieodłącznymi atrybutami są pozornie byle jaki, sękaty kostur i ewidentnie nadgryziony zębem czasu, skórzany worek, w którym chłopak zwykł nosić w czasie swych podróży cały dobytek (W tym jakże cenny dla niego notes z zapiskami dotyczącymi krain i miejsc, które zwiedził.). Zwykle nosi też przy sobie fletnię pana czy lirę, a w worku na ogół upchnięty ma też prosty flet.
Zdolności: Dirhael jest nad wyraz sprawny fizycznie i choć nie mowa tu o szerokim wachlarzu figur akrobatycznych, łatwość z jaką pokonuje przeszkody wymagające kociej precyzji potrafi zachwycić. Zwłaszcza, że Słowik najwyraźniej nie jest świadom swojej naturalnej lekkości i gracji z jaką potrafi się poruszać.W ramach rekompensaty doskonale zdaje sobie sprawę z talentu muzycznego i uwielbia dzielić się nim ze światem. Potrafi zagrać na lirze, flecie i fletni pana i jest z tego powodu na tyle zadowolony, że nie poszukuje nowych instrumentów muzycznych. Ma też rękę do roślin i przedziwny dar przyciągania do siebie zwierząt i niezmiernie mu z tym dobrze. Od biedy potrafi się całkiem skutecznie bić, lecz prędzej sam sobie zrobi krzywdę niż kogoś trwale uszkodzi. Opanował także zdolność posługiwania się karambitem, więc nie jest całkowicie bezbronny, bo nosi przy sobie najgroźniejszy nóż świata. Potrafi też używać swojego kija do znacznie kreatywniejszych rzeczy niż podpieranie się w trasie. Do bagażu jego zdolności można by także zaliczyć manipulację roślinnością i naginanie jej do swojej woli (choć tutaj Dirhael jest tylko odrobinkę bardziej wtajemniczony niż kompletnie zielony w temacie nowicjusz). Nie jest najzdolniejszym magiem na planecie, chociaż stara się uczyć nowych, przydatnych czarów z odłamu tej dobrej magii, ale przez słaby dostęp do wiedzy z tego zakresu do tej pory szło mu to dość opornie. Mimo wszystko nie poddał się i eksperymentował na własną rękę. Chłopak zdaje się także doskonale rozumieć naturę, a nawet sprawia wrażenie jakby był w stanie z nią porozmawiać tak, by zdradziła mu swoje sekrety. Co jeszcze dziwniejsze takie cuda dzieją się naprawdę, co tłumaczy dlaczego Dirhael jest tak świetnym tropicielem oraz skąd w środku lasu wie, że w mieście niedobrze się dzieje. Jednakże zwykle nie przyznaje się do tego tak po prostu, bo zbyt wiele razy widział na twarzach powątpiewanie i niedowierzanie, gdy na pytanie o to skąd wie takie rzeczy, odpowiadał: "Wiatr mi powiedział.".
Zainteresowania: Nikogo nie zdziwi chyba to, że Słowik kocha muzykę. Ma melodyjny głos, więc często zdarza mu się podśpiewywać bez żadnej okazji lub przy pracy, bo zwyczajnie to lubi. Z niemalże równą pasją oddaje się studiowaniu nowych zagadnień czy próbowaniu coraz to innych rzeczy. Za swoje hobby uznaje gromadzenie unikalnych doświadczeń. Często można także zastać go z książką. Fascynuje go cały świat natury. Nie trudno więc zgadnąć, że Dirhael potrafi spędzić cały dzień na gałęzi drzewa, słuchając śpiewu ptaków, szumu wiatru pomiędzy liśćmi i obserwując obłoki leniwie płynące po niebie. Interesującym go zajęciem jest także włóczenie się bez konkretnego planu. Kiedyś próbował swoich sił w malarstwie, lecz uznał, że to nie jest zajęcie dla niego i zadowala się zwyczajnym prostym szkicowaniem kawałkiem węgla, choć nie uważa, by miał do tego szczególne powołanie.
Charakter: Dirhael poproszony o wymienienie najważniejszej dla niego wartości, bez zająknięcia odparłby: "Wolność!". Słowik spętany zakazami, ograniczeniami czy surowymi zasadami nie czuje się dobrze. Pod tym względem jest jak przypisany mu pseudonimem ptak - na wolności śpiewa piękniej niż w klatce. Reprezentuje ten typ osoby, której do szczęścia potrzeba jedynie nieba nad głową i otwartej drogi przed sobą. Chłopak z całą pewnością jest marzycielem i kocha rozmyślać nad nieraz błahymi sprawami. To wolna dusza, która znajduje przyjemność w beztroskim odkrywaniu tajemnic świata i robi to z niezwykłą pasją i zaangażowaniem. Włóczykij, jak przystało na kogoś jego pokroju, stanowi idealny przykład człowieka nie znającego pojęcia punktualności i odpowiedzialności. Choć jeśli obieca, że coś zrobi, na pewno uda mu się dotrzymać danego słowa, bo nie ma dla niego gorszego wstydu niż zawiedzenie kogoś, kto mu zaufał. Dirhael jest też prostolinijny i rozbrajająco szczery, a przy tym cechuje go nieco dziecinna ciekawość. Czasem zdarzy mu się popełnić wyjątkowo nietaktowną wpadkę, bo pyta o wszystko co go zaciekawi, a wyjątkowo łatwo go zafascynować własną osobą. Wobec tego wielu ludzi zarzuca mu wścibstwo nad którym chłopak stara się panować, lecz zwyczajnie mu nie wychodzi. Ma jednak świadomość tego, więc na równi z niewygodnymi pytaniami stara się przepraszać za nie, jeśli zauważy, że w jakiś sposób uraziło to rozmówcę. Słowik jest doskonałym obserwatorem, więc nie sposób zataić przed nim żadnego szczegółu. Drgnięcie mięśnia pod okiem lub ledwo dostrzegalny grymas potrafią powiedzieć mu więcej, niż jego rozmówca by sobie tego życzył. Chłopak, choć nie jest pozbawiony wad, ściąga sympatię otoczenia. Sam ma na ten temat teorię, że szczerym uśmiechem i dobrym słowem jest w stanie wskórać więcej niż gdyby został kolejnym stereotypowym czarnym charakterem. Dirhael jest radosną osobą i uwielbia żartować. Czemuś przecież zawdzięcza miano Chochlika, więc jego żarty przybierają raz na jakiś czas czysto złośliwy wydźwięk, lecz mimo wszystko są to niewinne, nieczyniące szkody dowcipy. Chłopak zdaje się być wulkanem energii i zaraża okolicę pozytywnym nastrojem i motywacją. Mimo to potrafi usiąść czasem gdzieś na boku i zwyczajnie obserwować, nawet nie zwracając na siebie uwagi. Wbrew pozorom Dirhael jest skromny i dobrym komplementem bez trudu można przyprawić go o wyjątkowo widoczne na cerze rudzielca rumieńce. Nie liczy się dla niego wygląd zewnętrzny, bo zbyt wiele razy w czasie swoich podróży spotykał ludzi o "brzydkich twarzach", a jednak pięknym wnętrzu. Zresztą, ktoś pokroju Słowika nie dba o nic, co przyziemne. Ani pieniądze go nie interesują, ani ogólna opinia. Sam uważa, że jest tym, kim jest i nie widzi sensu się zmieniać, by dopasować się do towarzystwa, bo łatwiej zmienić kompanów na takich, którzy polubią jego charakter, a nie nikłe korzyści płynące z tej znajomości (Przecież nie ma zbyt wielu korzyści płynących z utrzymywania kontaktu z biednym jak mysz kościelna włóczęgą, czyż nie?). Bywa też nieco sentymentalny i kocha zbierać pamiątki - w jego notesie znajduje się pełno wysuszonych liści, piórek i wszystkiego co tylko znalazł i uznał za godne zachowania. W gruncie rzeczy nie szuka z nikim zwady i stara się być miły oraz pomocny, bo sam traktuje ludzi tak, jak chciałby być traktowany, zatem równy szacunek okaże biedakowi i ważnej osobistości. Cechuje go także skromność, bo sądzi, że nie ma się czym chwalić, ani tym bardziej przechwalać.
Historia: Jego historia jest wyjątkowo prosta i przyjemna. Urodził się w krainie nie ujętej nazwą na żadnej mapie, a mieszkańcy tego leśnego państewka zwykli zwać je po prostu Domem i tak też się utarło. Dzieciństwo Dirhaela nie było ani tragiczne, ani smutne. Nie był może gwiazdą wśród rówieśników i nigdy szczególnie się nie wyróżniał w żaden sposób, ale nikt mu nie dokuczał. W ten sposób przeżył najmłodsze lata swojego życia i ma co wspominać z tego okresu, gdyż razem z przyjaciółmi nie należał do tych stuprocentowo grzecznych dzieci. W wieku mniej więcej stu lat uznał, że Dom stał się dla niego zbyt ciasny, więc nie mówiąc nic nikomu, spakował swoje rzeczy i wyruszył w świat. Zostawił rodzicom jedynie krótką notkę o tym, żeby zbytnio się nie martwili i, że od czasu do czasu będzie pisał o tym jak bardzo tęskni i gdzie zawiodła go droga. W taki właśnie sposób od czterdziestu pięciu lat wałęsa się po świecie bez planu, ani celu i nie przeszkadza mu wcale ten stan rzeczy. Miał w tym czasie zbyt wiele przygód i poznał zbyt wielu ludzi, by chciało się to komukolwiek przytaczać po kolei. Do Hidden przybył całkiem niedawno i wydaje mu się, że osiądzie w jednym miejscu na nieco dłużej niż parę dni, gdyż nawet osobę pokroju Włóczykija dopada czasem zmęczenie życiem w nieustającej podróży.
Partner: Jest taka jedna, która skradła jego serce, a później na własne oczy widział jak je depcze i grzebie pod płotem. W wyniku przykrego doświadczenia Dirhael stał się ostrożniejszy i mniej ufny w kwestii zawierania związków, lecz stara się nie wykluczać ostatecznie opcji, że znajdzie sobie odpowiednią towarzyszkę.
Rodzina: Ma matkę i ojca oraz siostrę. Swego czasu utrzymywał z nimi bardzo dobry kontakt, ale jakoś zbyt często zaczął zmieniać miejsca pobytu, więc urwało się to. Słowik z przyjemnością powróciłby do pisania listów do domu, a teraz gdy osiadł na nieco dłużej w jednym miejscu może okazać się to możliwe do zrealizowania.
Towarzysz: Wędrował z wieloma towarzyszami, żaden z nich jednakże nie został z nim na stałe. Może to i lepiej, że zwierzęta i tak ostatecznie wybierały wolność?
Szczegóły: *Włóczykij jest wegetarianinem z potrzeby. Nie dość, że rozumie zwierzęta, więc dobrze zna uczucia towarzyszące ich śmierci, to jeszcze mdli go na sam widok mięsa. Nie jest jednak tym typem wegetarianina, który usiłuje nawrócić świat na jego dietę. Potrafi nawet z uśmiechem życzyć siadającym do pieczeni smacznego i nie widzi w tym żadnego problemu. Wyznaje zasadę, iż to, że on unika zjadania tego typu pokarmów nie oznacza od razu, że inni także mają je potępiać. O gustach się przecież nie dyskutuje.
*Prawdę powiedziawszy pojęcia nie ma gdzie leży jego ojczyzna, gdyż ta nijak się nie nazywała. Nie wie też jak tam trafić. Nigdy nie korzystał z żadnych map, więc nie byłby w stanie wskazać nawet gdzie był. Pamięta tylko nazwy i nazwiska, lecz nie sposób, by wskazał którędy szedł.
*Jego ulubioną porą dnia jest wczesny ranek i kocha wschody słońca oraz pierwsze śpiewy ptaków zbudzone tym niezwykłym zjawiskiem, więc z reguły właśnie o wschodzie wstaje. Można zatem przypuszczać, że jak na elfa i driadę przystało żyje zgodnie z rytmem przyrody, odpoczywając w nocy, gdy świat pogrążony jest we śnie i budzi się wraz z naturą w pierwszych promieniach słońca. Odpowiada mu taki styl życia.
*Ma niezwykłą słabość do kwiatów i doskonale zna ich znaczenia, więc żaden podarowany przez niego kwiat nie był nigdy bezpodstawnie i nieświadomie użyty. Jeden z jego pseudonimów - Fiołek - wziął się od tego, że pewna stara zielarka, u której przez pewien czas mieszkał, poznawszy się na charakterze Dirhaela nadała mu miano znaczące "skromna wartość", a on przystał na to, doskonale zdając sobie sprawę z prawdziwości tego tytułu.
*Żyje dość czasu, by używany przez niego język w niewielkim stopniu różnił się od języka współczesnego. Nie przeszkadza mu to dopóki wszyscy są w stanie to zrozumieć, bo w przedziwny sposób dodaje mu to wyjątkowości.
Autor: Apocalypse Rider