Nie być najgorszym, jest to już zaletą w zepsuciu tego świata

Imię: Dherai (w wolnym tłumaczeniu oznacza ,,Wielu”). Skracać nie ma potrzeby. Jeśli już się ktoś uprze to niech poprzestanie na zwykłym Dher.
Nazwisko: Brak. Uznaje to za przymiot typowo ludzki. Dherai nie widzi powodu, by się w jakiś sposób wyróżniać barwnym nazwiskiem. Już bez tego jest dość... ,,niepowtarzalną” osobistością.
Przydomek: Żołnierze wojsk Arsmana nazywali go najzwyczajniej w życiu czarnoksiężnikiem, demonem i upiorem. Jednakże gdy już zdobył pewną sławę zyskał nowe, zdecydowanie szerzej znane imię: Legion.
Rasa: Trudno określić czym właściwie jest Dher. Ni to nieumarły, ni to upiór. Po prostu twór jakiegoś szurniętego czarnoksiężnika.
Wiek: Sam Dherai jako jedna, spójna istota ma ponad 60 lat. Jednak zamieszkujące jego ciało dusze umarły będąc w różnym wieku, przez co on sam ma problem z dokładnym określeniem własnego.
Płeć: Mężczyzna...samiec...w każdym razie po prostu ,,on”.
Stanowisko: Mędrzec, mag
Aparycja: Dherai jest dość wysoki i raczej niepozornej budowy. Nie jest mięśniakiem, ale na zupełne chuchro również nie wygląda. Tym, co zapada głęboko w pamięć jest jego twarz. Trudno już to w sumie nazwać ,,twarzą”. Prawdziwa ukryta jest pod pasmami ciemnego, przypominającego bandaże materiału. Oblicze Dhera przywodzi na myśl mumię w średnim stadium rozkładu, podczas którego materiał przylega na stałe do skóry. Otóż ,,maska” Dheraia jest rzeczywiście na stałe przytwierdzona, a raczej przyszyta do jego twarzy, tak jak do całej głowy. Odkryte są jedynie błyszczące upiorną zielenią oczy bez źrenic i usta, aby Dher mógł się w jakiś sposób kontaktować z innymi. Głowa zawsze skryta jest pod kapturem obszarpanego, jakby krzywo skrojonego spinanego klamerkami na paskach płaszcza sięgającego mu zgięcia kolan. Czerwony kaftan i spodnie również wydają się skrojone z przypadkowo znalezionych szmat. Jedynie okryte lekkim pancerzem buty dają wrażenie solidnej roboty. Całe ciało Dheraia jest dokładnie przykryte odzieniem. Nielicznym udaje się zobaczyć jego suchą skórę w kolorze bladej, trupiej zieleni. Charakterystyczną cechą Dhera jest także jego głos: zawsze towarzyszą mu jakby echa jeszcze trzech innych. Gdy unosi się gniewem jest to jeszcze bardziej słyszalne.
Zdolności: Główną i najczęściej wykorzystywaną przez niego mocą jest telekineza. Dherai jest pod tym względem całkiem potężnym magiem. Jego wpływ można rozpoznać po otaczającej chwycony obiekt delikatnej zielonej aurze. Potrafi zmienić każdy przedmiot w śmiercionośny pocisk, jest nawet w stanie unieść w powietrze oraz rzucić żywą istotą. Wszystko zależy od rozmiaru i wagi, bo logiczne, że okrętu nie byłby w stanie długo utrzymać w powietrzu. Też ma swoje ograniczenia, chociaż nie są one takie jak u zwykłych magów. Wszystko dzięki faktowi, że Dherai jest stworzony z tysiąca dusz poległych wojowników, a co za tym idzie potrafi czerpać z nich energię - w razie czego nawet przekazać ją komuś trzeciemu - oraz wiedzę. Tak, Dher jest prawdziwą skarbnicą wiedzy z różnych dziedzin. Nie pamięta może wszystkiego własnym umysłem - tyle informacji nawet dla niego byłoby zbyt trudne do ogarnięcia. Woli jednorazowo wyszukiwać potrzebne wiadomości we wspomnieniach zmarłych, których dusze musi nosić. Wszyscy byli żołnierzami, ale większość przed wstąpieniem do wojska lub przymusowym do niego wcieleniem zajmowała się medycyną, sztuką, magią, kupiectwem czy choćby rolnictwem i rzemieślnictwem. Wiadomo jednak, że Dher nie jest w stanie w pełni zastąpić medyka czy szermierza, bo sama wiedza nie może zastąpić doświadczenia, ale zawsze chętnie służy radą. Nie korzysta z broni, co najwyżej wyszarpniętego komuś sztyletu. Woli walkę wręcz i magię. Dzięki swojej mocy Dherai jest także w stanie lewitować. Jeśli nie musi przy tym zużywać energii na coś innego może całkiem długo utrzymać się w powietrzu.
Zainteresowania: Dher jako mieszanka różnorakich osobowości ma także różne zainteresowania. Przez dusze wojowników lubi dobry trening, chociaż nie wymęcza się bez potrzebnie cały wolny czas. Maga fascynują przede wszystkim wszelkie formy życia. Najmniejsza jaszczurka potrafi go zająć na jakąś godzinę. Będzie pozwalał jej łazić sobie między palcami, przekładając ją z jednej ręki na drugą i zastanawiając się co też siedzi takiej gadzinie w głowie, jak wyglądają jej narządy, czy ma jakieś uczucia. W końcu i tak każde takowe żyjątko wypuszcza, bo nie widzi powodu aby je więzić czy rozpruwać. Fascynuje go także sfera psychiczna ludzi. Jako, że sam nie jest człowiekiem nie posiada takich samych potrzeb ani problemów. Dlatego też każdy jego ludzki czy mniej ludzki kompan musi się liczyć z zadawanymi sporadycznie dziwnymi, często niewygodnymi pytaniami. Dherai widzi także rozrywkę w samej rozmowie. Zanim trafił do Hidden nikt nie odważył się zamienić z nim więcej niż kilka słów, dlatego gdy teraz nadarza się okazją do przyjaznej pogawędki o niczym, chętnie ją wykorzystuje. Lubi zwłaszcza zagadnienia filozoficzne i...kulturalne. Dher zaskakująco dobrze orientuje się w sztuce, zwłaszcza w literaturze. Rozpoznaje cytaty, wiersze i ballady, czasem nawet pieśni, ale nigdy nie śpiewa (nie ma do tego nie tylko słuchu, ale i głosu).

Charakter: Jest jedna dość znacząca wada bycia żywym pojemnikiem dla tysiąca poległych na wojnie dusz: konflikt osobowości. Dherai zmagał się z tym kilkanaście lat, zanim zdołał to opanować. Mag od zawsze czuł się rozdzierany między tysiącem wariantów charakterów. Musiał się ustatkować przy jednej z nich, aby nie rozerwać własnego umysłu na strzępy. W końcu do tego dotarł, ale kosztowało go to sporo wysiłku i czasu. Tak więc po wielu próbach Dherai zdołał dotrzeć do własnego charakteru, czerpiąc wspólne cechy dla większości z zamieszkujących jego ciało dusz, dzięki czemu wewnętrzny konflikt został zażegnany. Pierwszą z wyróżniających Dhera cech jest nieludzka obojętność. Świat wokół może się palić, niebo runąć na ziemię, a jego będzie to obchodzić jak zeszłoroczny śnieg. Sądzi, że jeśli coś nie ma na niego bezpośredniego wpływu, to nie jest warte zachodu. Mało rusza go także widok krwawych masakr. I tak nie jest w stanie nic dla martwych zrobić, więc po co się przejmować? Jednak mimo wszystko nie może być tak, że nie ma się w życiu celu, nieprawdaż? Każdy żyje dla czegoś. Nawet najbardziej zatwardziali w swoim zdaniu ,,obojętni” w głębi duszy mają swoje cele i powody, chociaż ich nie widzą. Także i Dherai ma prosty powód do życia: został stworzony na sługę. Jego stwórca stworzył go z myślą o oddanym pachołku (nie przewidział może tylko, że pionek ucieknie z planszy) i nawet po jego śmierci Dher nie jest w stanie żyć bez władcy, którego rozkazy będzie wykonywał. Może to ironiczne, ale naprawdę wolny czuje się dopiero pod czyimś autorytetem. Głównie dlatego, że owy autorytet może wybrać sobie sam i w każdej chwili z niego dobrowolnie zrezygnować. Dopóki więc władca traktuje go z takim samym szacunkiem jak on jego, mag wykonuje każde polecenie bez mrugnięcia okiem. Jest dość...nieprzewidywalny. Zawsze wygląda na istną oazę spokoju. Oazę, w której ktoś podłożył ładunek wybuchowy. Jeśli ma w intencji zaatakowanie kogoś, zawsze robi to znienacka, bez jakichkolwiek oznak. Mimo, iż nie wygląda, Dher ceni sobie towarzystwo innych. Zyskanie jego szacunku to robota trudna, ale wykonalna. Podobnie jest z kwestią przyjaźni, jednak mężczyzna ma co do niej dość niekonwencjonalne podejście. Można powiedzieć, że tylko wobec prawdziwego przyjaciela będzie się zachowywał złośliwie, a jego odzywki na pewno będą przesycone sarkazmem. Jeśli więc ci dokucza w taki czy inny sposób, znaczy to tyle, że lubi twoje towarzystwo. Przyjaciele także zawsze mogą liczyć na jego wsparcie. Nie bywa może bezpośrednio miły w słowach, ale za to często pomaga innym. Nierzadko robi to w sposób dyskretny, tak, że nikt tego nie zauważy. Nie czuje z tego jakiejś satysfakcji ani nie oczekuje podziękowań - po prostu pomaga. Mag nie ma żadnych problemów z okazywaniem uczuć. Prawdziwy problem tkwi w odpowiedniej ich interpretacji. To, że się do ciebie uśmiecha nie świadczy jeszcze, że nic ci nie zrobi (że też zacytuję: ,,Mogę sobie przecież wyobrażać, że płoniesz na stosie”). Ogólnie mimika jego twarzy jest raczej ograniczona. Nigdy nie widać na niej pełnego gniewu ani rozweselenia, a raczej lekkie ich oznaki. Umie się śmiać, ale przez jego upiorny głos bywa, że niektórzy wprost proszą go, by tego więcej nie robił.

Historia: Wojna popycha ludzi do radykalnych i nieprzemyślanych czynów. Jedni widzą w niej czyste piekło i brak jakiegokolwiek sensu, a inni uznają to za świetnie pole do popisu. Tak więc ponad 60 lat temu, jeszcze pod chorągwią Amirsa Gafonra, służył pewien nie pamiętany już z imienia czarnoksiężnik. Nie pamiętany, bo niczego wielkiego nie dokonał, więc uznano jego imię za nieistotne dla historii tej wojny. Cóż, nie jest to do końca prawdą. Dokonał czegoś wielkiego i przełomowego...jednak to jego dzieło zebrało laury.
Wszystko zaczęło się od bitwy pod Maingotą, małym państwem-miastem broniącym się przed zjednoczeniem Sorsiny. Była to warownia nie do zdobycia. Wysłana tutaj mała armia złożona z tysiąca i dwustu wojowników miała już na koncie odbite warownie, ale nigdy nie mierzyli się z czymś takim. Jednak zachęceni świadomością, że mają po swojej stronie potężnego maga ruszyli po dwóch miesiącach oblężenia na Maingotę. Może grododzierżca przegapił lekcje taktyki traktującą o oblężeniach, może był zbyt pyszny i chciał się pochwalić swoimi siłami. W każdym razie, zrobił coś czego nikt rozsądny by nie zrobił: wystawił własną armię na otwarte pole. Pomysł radykalny oraz zuchwały, a jednak niewiele liczniejsze siły starły najeźdźcę niemal bez strat. Ludzie Amirsa ginęli stratowani, zgnieceni pociskami trebuszy, zasypani gradami strzał, rozpruci i pozbawieni głów. Ginęli z tą samą upartością z jaką ruszyli. I tak do obozu wróciło równo dwieście rannych. Tysiąc poległo w boju. Czarnoksiężnik widział jednak w tej liczbie moc. Mało kiedy się zdarza, by na polu życie oddała tak równa liczba. Obiecał więc załamanemu generałowi, że da mu broń, przed którą Maingota odda zaciągnięty w ludzkim życiu dług z nawiązką, a następnie zrobią to wszystkie pozostałe buntownicze państewka. W zamian potrzebował jedynie ,,pojemnika” - ludzkiego, martwego ciała.
Dowódca nie miał nic do stracenia. Zgodził się. Ciało znaleziono jeszcze przed zmierzchem: jakiś biedak zmarł po tygodniu gorączkowania. Na zlecenie maga zaszyto wszystkie rany zmarłego i przynoszono wszystkie potrzebne mu przedmioty. W końcu czarnoksiężnik został sam. Wypowiedział ułożone przez siebie eksperymentalne zaklęcie, wymagające potężnej odmiany czarnej magii. W martwym ciele zebrały się dusze poległych pod Maingotą. Wszystkie cierpiące jeszcze bóle niedawnej śmierci, umęczone żądały pozwolenie im na odejście. Ale mag okiełznał je...
I następnego dnia przedstawił przerażonemu widokiem generałowi jego nową broń - Dheraia.
Odwet nadszedł szybko. Po niecałych dwóch tygodniach od porażki, na gród natarto ponownie. Miasto dało się zaskoczyć - nikt nie spodziewał się, że Amirs pozwoli od tak posłać niedobitków na pewną śmierć. Przegrupowali się i tym razem bronili miasta z murów. Obrońcy śmiali się widząc biegnący ku nim oddział liczący zaledwie - jak przekazali im zwiadowcy - dwustu ludzi. Może i ludzi było dwustu...ale wojowników dwieście jeden. Jeden z trebuszy wystrzelił. Tak na dobrą sprawę, to jeden porządny strzał, taki jak ten, rozproszyłby łatwo atakujących, a co za tym idzie byłby jedyną przyczyną ostatniej już klęski. Jakież więc było zaskoczenie oblężonych, gdy wystrzelony kamień wrócił i rozbił trebusz w drzazgi. Drugi i trzeci również długo nie stały, trafione wyrwanym drzewem lub gruzem. Obrońcy wystraszyli się - po stronie najeźdźcy stała jakaś diabelska siła. Ta sama siła kilka minut potem wyprzedziła zwarty oddział, podleciała na wysokość murów i zmiotła z nich nieprzygotowanych obrońców. Dalsza część walki była istną jatką.
W ten więc sposób Dherai na czele dwustu osobowego oddziału podbił Maingotę. Co zabawne, zrobił to mając zaledwie dwa tygodnie co czyni go chyba najmłodszym zdobywcą fortów w historii.
I tak wyglądało jego życie. Gdy w którejś części kraju wojskom Amirsa się nie powodziło, na miejsce przybywał czarnoksiężnik ze swoją niepokonaną jak dotąd bronią i szybko równoważył siły. Żołnierze, mimo iż stali po tej samej stronie barykady, obawiali się. Zyskał wśród nich budzące grozę imię Legion, bo ,,powstał z poległego legionu i siłą tysiąca dusz władał”, jak to mawiali. Wielu nawet w niego nie wierzyło. Opisy jego dokonań brzmiały tak absurdalnie, że sam Legion stał się mitem do zastraszania wrogich sił. Dopiero gdy osobiście pojawiał się na polu walki, niedowiarki na obu frontach pluły sobie w brodę. Dherai był bezmyślną maszyną do zabijania. Robił co mu kazano, nawet o tym nie myśląc. Aż w końcu, nie wiadomo kiedy ani jak, zdecydował się zmienić swojego pana. Czarnoksiężnik traktował go jak broń. Tak więc i ta broń go zniszczyła. Może nie dosłownie. Pewnego dnia Dherai po prostu zniknął w trakcie walki. Jakby rozpłynął się w powietrzu. Gdy do tego doszło, oddział Amirsa nie miał najmniejszych szans na zwycięstwo. A skoro sam Dherai był jedynie bronią, to na kogo spadała wina? Na wynalazcę. Dalsze losy szurniętego nekromanty nie są już znane.
Legion, zdobywca Maingoty, zniknął. Został Dherai - zagubiony ni to człowiek, ni to nieumarły z mętlikiem w głowie i chęcią znalezienia sobie władcy, któremu będzie gotów służyć po wieczność.
Partner: Dla osób pokroju Dheraia chyba nie ma większych szans na historię miłosną. I twarzy ładnej nie ma, a charakter tym bardziej.
Rodzina: Brak. Teoretycznie ciało, z którego został stworzony może mieć jeszcze gdzieś jakichś krewnych, ale myśląc logiczne to Dherai nie jest z nimi związany niczym.
Towarzysz: Brak
Szczegóły:
~ Dheraiowi zdarza się mówić o sobie w liczbie mnogiej. Raz powie o sobie ,,ja”, a już w następnym zdaniu ,,my”. W sumie obie wersje są poprawne, bo Dher jest równocześnie jednym i tysiącem ludzi.
~ Dusze umarłych także miewają sny. Chociaż sam Dherai nigdy nie śpi, z nudów oraz dla odpoczynku często medytuje. Wtedy nachodzą go wizje z przeszłości którejś z tysiąca dusz. Raz więc wydaje mu się, że tańczy z jakąś dziewczyną w tawernie, innym razem podrzyna komuś gardło w bocznej uliczce. ,,Sny” zawsze mają tą samą długość i kończą się w kluczowych momentach. Po wybudzeniu Dher nie może już do nich wrócić. Zaglądanie we wspomnienia nie jest równe szukaniu informacji - mag nie może zrobić tego kiedy zechce ani wybrać w czyją pamięć chce zajrzeć. Jest to sfera bardziej emocjonalna, chaotyczna, nie da się jej uporządkować jak wiadomości.
~ Nie wiadomo dlaczego, ale do mężczyzny zawsze lgną nieprzyjemne dla większości żyjątka. Owady, szczury, węże, jaszczurki...jakby wszystko co jest oślizgłe i roznosi choroby tylko w jego towarzystwie czuło się dobrze. Samemu Dheraiowi to zupełnie nie przeszkadza. Jak już wspomniałam, uwielbia małe żyjątka.
Autor: RedRidingHood

Od Ziio cd Halta - Pierwsze wrażenie

        Zapadła niezręczna cisza. Ziio stała jak wryta nie za bardzo wiedząc co zrobić. Wszyscy wokół ogniska patrzyli na nią z ciekawością. Jedynie Halt wydawał się w owej scence żywy - jak gdyby nigdy nic wrócił na swoje miejsce. Harpia uniosła dłoń w geście przywitania i uśmiechnęła się nerwowo.
- No proszę, wystarczy naszego łucznika do lasu puścić i od razu coś przywlezie - rzuciła żartobliwie kobieta w kapturze. Po morderczym spojrzeniu Halta widać było, że miłymi uczuciami to oni się raczej nie darzą.
- Witamy w Hidden! - ktoś podniósł się z miejsca: rogaty młodzieniec o przyjaznym uśmiechu. - Trochę już nas tu jest, ale dobrego towarzystwa nigdy za wiele...
- Zwłaszcza minstrela - rzucił humanoidalny kot z kapturem kiwając głową w stronę wystającego ponad ramieniem Ziio gryfu lutni.
- Muzyka?! - ożywiła się ta sama dziewczyna co wcześniej. - Trzeba było tak od razu! - wstała, podeszła do harpii i bezpardonowo zaciągnęła ją na wolne miejsce.
Kyra spodziewała się po wspomnianej przez łucznika ,,gromadce” grupy uciekinierów składającej się głównie z chorych, rannych i starych lub zbyt młodych. Takiego typu uchodźców nie widziała jeszcze nigdy. W krótkim czasie starała się rozpoznać rasę każdej z obecnych osób: ludzie, elfy, felin, leonis, nawet smok i dwójkę w maskach, którzy przynajmniej z sylwetki przypominali człowieka. Zanim zdążyła cokolwiek powiedzieć, dziewczyna posadziła ją na pniaku w centrum zainteresowania reszty.
- Squall, może daj jej odetchnąć co? - rzucił kotowaty. - Nawet się z imion nie znamy.
- Pardon - leonis uśmiechnął się przepraszająco. Ziio już domyśliła się, że pełni tu funkcję władcy. - Atlant Lakoo - mężczyzna skłonił się lekko. - A pani nazwisko...?
- Neomë'thakkí - Kyra odkłoniła się. - Wśród ludzi znana jako Kyra.
- Wśród ludzi? - zainteresowała się kobieta z czerwoną bandaną. - Czyżby w tych czasach harpie blisko ludzkich siedzib nie wzbudzały już żadnych podejrzeń?
- Muzyka potrafi niejednego cudu dokonać - Ziio uśmiechnęła się tajemniczo.
- No to przejdźmy do prezentacji! - upierała się dziewczyna nazwana wcześniej Squall.
Felin ponownie zgromił ją wzrokiem, ale minstrelka machnęła ręką pojednawczo.
- Nic się nie stało - wyjaśniła. - Poza tym takiego pierwszego wrażenie nie będę już miała okazji zrobić.
Zdjęła lutnię z pleców i usadowiła na kolanie. Wszyscy wokół nagle ucichli. Mała elfka - przez wiek zapewne najśmielsza - przysunęła się bliżej, a biały smok nachylił łeb nad grupką. Harpia odchrząknęła, namyśliła się, po czym zagrała pierwsze akordy...
        Zdecydowała się na krótszy utwór, nie posiadający zbyt przytłaczającego nastroju, ale również nie całkowicie wesoły. Takie medium między wydarzeniami wojny, a nadzieją na lepsze jutro. Robiła tak już nie pierwszy raz, gdyż i nie pierwszy raz przychodziło jej się w taki sposób ,,przedstawiać”. Zawsze wolała się upewnić, że ludzie zapamiętają ją w ten właściwy sposób.

Ktoś? Weny brakło :< Może reszta ma ciekawsze pomysły ;P

Od Halta cd Viserany - Nietypowa gromada

        Haltowi dawno nie było dane spędzać czas w towarzystwie, którego nie miał okazji z miejsca powystrzelać...no dobra, może było tu kilka ,,ewenementów", ale po co marnować strzały? Poza tym Atlant okazał się wyjątkowo gościnnym gościem i łucznik nie miał ochoty zajść mu za skórę. Gdy Squall przyniosła rum towarzystwo z miejsca poweselało. Największy entuzjazm okazał, ku jego zaskoczeniu - smok. Frelser słysząc nuty pieśni marynarskiej i prawdopodobnie już czując trunek wyprostował szyję na całą długość i utkwił wąskie gadzie źrenice w pani kapitan. Wyglądał przy tym jak pies myśliwski. Halt aż odchylił się do tyłu sprawdzić, czy zaraz z radości nie walnie ogonem w plecy Mild i Viserany. Szczęśliwie dla dziewcząt, chyba aż takich odruchów kanapowca nie miał.
  Obieżyświat przyjął podany kubek, nawet nieco ufając, że piratka niczego mu tam nie dosypała. Poprzestał na jednym - wolał być w razie czego trzeźwy - i przysłuchiwał się opowieściom swoich nowych towarzyszy niedoli. Malik (Wiedziałem, że ma jakieś imię) streścił jak dostali się ze Squall do Hidden, ignorując jej docinki. Piratka natomiast opowiedziała jak wyratowała z opałów Frelsera, zupełnie nie zwracając uwagi na złośliwe uśmieszki Alta i felina, którzy - wnioskując po tym - również tam byli. Pałeczka przeszła na Frela. Gad po namowie opisał jak był zmuszony uciekać przed smokobójcami. Gdy zapadła cisza, Vis nie mogąc się powstrzymać przerwała ciszę całkiem zabawną historią, jak to Mild zniszczyła jakiejś kokietce sukienkę. Małej elfce pozostało zarumienić się ze wstydu. Po minucie jednak zrekompensowała się przypominając Viserany jak złamała nogę jakiemuś wieśniakowi. Ta dała młodej kuksańca i szybko uzupełniła, że to była wina Halta. Phester westchnął, po czym mruknął coś w stylu ,,No i się zaczęło". Łucznik ze złośliwym uśmiechem rzucił jedynie, że nie przypisuje sobie żadnych zasług, a w owym ,,przedsięwzięciu" był jedynie pomocnikiem. Rozpętał przy tym trwającą następne dwadzieścia minut wojnę na argumenty.
  Gdy oboje w końcu się znudzili, reszta już dawno skupiała się na ciekawszych zajęciach. Mild gadała z Frelserem, wyraźnie nim zaintrygowana. Haltowi obiła się o uszy czyjaś wzmianka o sytuacji na północy i już chciał się wtrącić, gdy nagle coś zwróciło jego uwagę. Właściwie nawet nie ,,coś". Po prostu nagle coś w głowie podpowiedziało mu, że powinien się mieć na baczności. Ktoś się zbliżał. Łucznik zaufał instynktowi. Nie chcąc niepotrzebnie przerywać innym rzucił niedbale, że musi się przewietrzyć, po czym wziął do ręki łuk. Lisbeth jako jedyna zwróciła na ten fakt większą uwagę.
  - ,,Przewietrzyć"? - rzuciła niedowierzająco i kiwnęła głową w stronę broni.
  - Przezorny jest zawsze ubezpieczony - odparł z uśmiechem Halt. - Poza tym słyszałaś Atlanta - w pobliżu poniekąd jest całkiem sporo ,,nieciekawych stworzeń".
  - A ich szczególne skupisko odnotowano na pewnej opuszczonej polanie - dodała z przekąsem. Mężczyzna nie był pewny, czy w jej oczach zobaczył błysk wesołości, czy tylko mu się zdawało.
  Gdy tylko zagłębił się nieco w las porzucił pozory spokoju. Wyjął z kołczanu strzałę i nałożył ją na nienaciągniętą cięciwę, idąc przed siebie wolno. Stawiał kroki z już wrodzoną ostrożnością. Omijał suche, szeleszczące liście oraz nadłamane gałązki, całkowicie skupiony na otoczeniu. Nie był nawet w stanie określić ile czasu minęło - każda minuta ciągnęła się w nieskończoność. Ale wokół panowała upiorna cisza, przez którą Halt nawet obawiał się wziąć głębszy oddech. Las milczał.
  Łucznik ostatni raz omiótł skąpane w świetle księżyca pnie drzew. Chyba mi odbija, pomyślał. Był tego już niemal pewny, gdy nagle coś zaszeleściło na lewo od niego. W jednym płynnym ruchu poderwał łuk, naciągnął cięciwę po rąbek ust i wypuścił strzałę w koronę drzew. Nie trafił - poinformował go o tym głuchy stuk wbijającej się w pień strzały...oraz zaskoczony, kobiecy okrzyk.
  - Patrz gdzie strzelasz, barani łbie! - wyrwało się nieznajomej. Właścicielka głosu chyba jednak zrozumiała, że zrobiła coś wyjątkowo głupiego, bo szybko ucichła.
  Halt stał w tym samym miejscu, mierząc w liście. Nie speszył go fakt, że strzelił do kobiety. Doświadczenie minionych dni nauczyło go jednego - ładna buzia czy uwodzicielski głos to jedynie przykrywki dla podłego charakteru.
  - Złaź na dół - powiedział spokojnie.
  Nieznajoma wahała się moment zanim zdecydowała się zeskoczyć z drzewa. Gdy już to zrobiła, łucznika ogarnęło niemałe zaskoczenie. Jakieś dwa metry od niego stała najprawdziwsza harpia, tego był pewien. Ptasie szpony zamiast stóp, brązowe pióra, rozłożyste skrzydła zrośnięte z rękoma i biały czub zamiast włosów. Dziewczyna jednak zdecydowanie nie była typową harpią. Miała twarz młodej kobiety, a nie wiedźmy. Poza tym, gdyby była typową przedstawicielką swojej rasy, odpowiedziałaby na posłany w jej stronę strzał czymś zdecydowanie bardziej nieprzyjemnym niż nazwanie ,,baranim łbem". Mężczyźnie rzuciła się w oczy także przewieszona na plecach lutnia z jasnego drewna.
  - Dobrze, jestem na ziemi - powiedziała melodyjnie harpia. - Możesz już chyba opuścić łuk, nie sądzisz? To trochę...krępujące, mieć wycelowaną w pierś strzałę.
  - Od kiedy w okolicy mieszkają harpie? - zapytał Halt, nie obniżając łuku. - Z tego co słyszałem pełno tu jakiegoś dziadostwa, ale o harpiach ani słowa.
  - Bo nie mieszkają w Sorsinie dobre trzy wieki? - odpowiedziała nieznajoma jakby mówiła coś oczywistego.
  - W takim razie co tu robisz?
  - Zwiedzam.
  - Las?
  - Wiesz, mogłabym cię zapytać o to samo.
  Łucznik prychnął uśmiechając się lekko. Zdjął strzałę z cięciwy.
  - Niech ci będzie - powiedział. - Wnioskuję, że również trafiłaś tu cudownym zrządzeniem losu uciekając przed wojskami?
  - ,,Również"? - zainteresowała się. - Czyli jest tu więcej uciekinierów?
  - Całkiem spora gromadka - Obieżyświat machnął ręką w kierunku, z którego tu przyszedł. - Chyba moim obowiązkiem jako nowo mianowanego obywatela tego skrawka lasów jest zaprowadzenie cię do reszty. Pani pozwoli?
  Harpia uśmiechnęła się i ruszyła za nim. Przez chwilę panowała cisza.
  - A tak w ogóle to z kim mam przyjemność? - zapytała nagle dziewczyna.
  - Z tego co pamiętam to prędzej tobie wypada się przedstawić, biorąc pod uwagę fakt, że jestem uzbrojony, a ty nieproszonym gościem - zauważył mężczyzna.
  - A savoir vivre? - sparowała z lekką wesołością. - Jeszcze wczoraj to mężczyźnie wypadało się przedstawić pierwszemu...zwłaszcza , jeśli wcześniej nieopatrznie strzelił w stronę damy.
  - Cwana jesteś - łucznik już zaczynał ją lubić. - Halt, do usług. A ty?
  - Kaniehtí:io Neomë'thakkí.
  Halt bezskutecznie próbował kilka razy powtórzyć skomplikowane imię harpii, ale szybko się poddał.
  - A jakaś krótsza wersja? - rzucił z nadzieją.
  - Ziio - odparła teraz już wyraźnie rozbawiona kobieta.
  W końcu las ustąpił miejsca znajomej polanie z dalej płonącym ogniskiem i zadowolonym towarzystwem. Squall widząc wychodzącego spomiędzy drzew łucznika już otworzyła usta, by rzucić jakimś złośliwym komentarzem, ale urwała gdy zauważyła harpię. Zresztą nie tylko ona - wszyscy nagle ucichli zaskoczeni.
  - Panie, panowie i inne gady! - zaanonsował teatralnie Obieżyświat, przy ostatnich słowach rzucając wymowne spojrzenie w stronę co poniektórych, dając im do zrozumienia, że to nie Frelsera miał na myśli. - Oto panna Ziio we własnej osobie!

Ziio? Ktoś inny? Skombinowałam muzykę! x3

Od Ziio - Wielkie wyjście

- Bis! Bis! - rozległy się wesołe wołania.
Ziio uśmiechnęła się promiennie. Tak fantastycznej publiczności nie miała od kilku lat. Stuletnia wojna może się skończyła, pozostawiła jednak w Sorsinie głęboką, niezabliźnioną jeszcze szramę. Podczas gdy żołnierze mogli sobie pozwalać na wszystko co chcieli, ludność dalej żyła w przestrachu, że ich dom spłonie następnej nocy. Co za tym idzie, do obcych odnosili się niemal z wrogością. A gdy jakiś przyjezdny jest na dodatek potworem?
Cóż, naszej harpii w żadnym wypadku potworem nazwać się nie da. Ani to z wyglądu (bo przecież mimo piór, skrzydeł i ptasich łap jest całkiem ładną osobą), a tym bardziej z jej charakteru. Jednak ,,nieludzie”, jak się tego wieczoru przekonała, dalej w wielu zakamarkach kraju robią niemałą sensację. Całe szczęście ludzie wymęczeni stanem powojennym gdy usłyszeli, że dziewczyna jest minstrelem, pozwolili jej zostać na jeden utwór. Wesoła piosenka zrobiła swoje - zaciekawiła, zasiała ziarenko błogości. A gdy harpia rzekła z teatralnym westchnieniem, że zrobiła swoje i czas jej iść, widownia aż zbyt wylewnie zaprotestowała prosząc o jeszcze jeden występ. Ziio szybko więc wróciła na swoje miejsce i śpiewała dalej.
Tak oto docieramy do chwili obecnej. Kyra siedząc na belce pod stropem tuż pod szklanym świetlikiem stroiła lutnię, a na dole wyczekująco patrzyli na nią uśmiechnięci ludzie.
- Cóż jeszcze mogę zaśpiewać? - zawołała z udawanym oburzeniem. - Cały repertuar mi zużyjecie!
- Nie daj się prosić! - odparł raźnie jeden z siedzących pod ścianą weteranów wojskowych.
- Właśnie! - poparli go naraz wszyscy.
Harpia skrzywiła się teatralnie. Po chwili jednak na powrót się uśmiechnęła.
- Niech wam będzie! Jak się bawić, to do rana! - zakrzyknęła i cała karczma zatrzęsła się od popierających ten pomysł okrzyków.
Zarzuciła nogę na nogę, oparła na udzie lutnię i zamyśliła się chwilę. Niewiele kłamała z tym repertuarem - gdy przybyła do zajazdu dopiero zaczynało zmierzchać, a obecnie już chyba zbliżała się północ. Noc była młoda, a jej kończyły się piosenki. Po jakiejś minucie podjęła w końcu spokojną, rytmiczną, aczkolwiek nieco nostalgiczną melodię na niskich tonach. Wieśniacy zamilkli wsłuchani w skupieniu, wpatrzeni w drgające struny i zręczne palce dziewczyny. Melodia ciągnęła się dobre dwie minuty, zanim Ziio zaczęła śpiewać:

Nie, już nie pamiętam
Co zniosło tu nas.
Czy był to wiatr psotny?
Czy płynący czas?

Cóż znowu chce patrzeć
Na łzy tych rozstań?
Co znów chce nas zmusić
Do ckliwych wyznań?

Nie, już nie chcę wiedzieć
Co...

W tym momencie trzasnęły głośno drzwi, wytrącając zupełnie Kyrę z rytmu. Już miała rzucić jakąś kąśliwą uwagę w stronę gbura, który jej tak chamsko przerywa, ale powstrzymała się w ostatniej chwili. Do karczmy wparowało pięciu strażników miejskich. Zamarła. Nie miała pojęcia jak tutejsza władza odnosi się w temacie nieludzi i ich obecności w miejscach publicznych. Po minie komendanta wyczytała jedynie, że czekają ją kłopoty.
- Nie ruszać się! - zakomenderował mędrkowatym tonem.
- Ależ ja się wcale nie ruszam, panie władzo - powiedziała spokojnie Ziio.
Strażnik podniósł głowę do góry. Najwyraźniej nie zauważył jej już w wejściu.
- O co chodzi? - zapytała harpia, gdy milczenie przeciągnęło się niezręcznie dla najwyraźniej początkującego dowódcy.
- Jest pani aresztowana! - zaczął przypominając sobie swoją rolę.
- Ale za co? - szczerze zdziwiła się Kyra. Niby znała już odpowiedź, ale niemniej dalej zaskoczyła ją. Do tej pory jeszcze nie spotkała się z takim przejawem braku tolerancji wobec rasy.
- Za zakłócanie spokoju!
- Proszę pana - wtrącił się cierpliwie starszy oberżysta, kładąc mężczyźnie dłoń na ramieniu. - Panna Ziio jest minstrelem. Z tego co pamiętam żyją oni właśnie z zakłócania ciszy nocnej.
- Co przepra...? Nie! Nie o ciszę nocną tu chodzi mości gospodarzu - strażnik potrząsnął głową.
- To o co? - przerwała mu lekko już zirytowana harpia.
Człowiek popatrzył na nią jakby go właśnie śmiertelnie obraziła.
- No słucham - wzruszyła ramionami. - Jeśli się mnie ktoś boi, to może opuścić lokal. Nikogo tu przymusem nie trzymam. Aczkolwiek nie widzę żadnego powodu do strachu.
- Słuchaj no, ty...
- Harpio?
- ...potworze! Masz się zaraz wynieść z tego miasta, bo inaczej...
Ziio zeskoczyła z belki, lądując tuż przed chuderlawym mężczyzną, który wzdrygnął się i odskoczył. Przewiesiła swój instrument na plecach za umocowany do gryfu pasek i wyprostowała się dumnie, zaplatając ręce na piersi.
- Bo inaczej co? - powtórzyła pytająco.
- Ha! Grozisz mi! - komendant jakby zadowolony sięgnął ku rękojeści miecza.
- Co przepraszam? - harpia zamrugała kilka razy.
- Nikt nie będzie groził przedstawicielowi prawa!
Wyszarpnął - dość nieumiejętnie - miecz i skierował go w stronę Kyry. Dziewczyna cofnęła się przed ostrzem. Wielu wieśniaków widząc, że szykuje się burda, ruszyło w stronę drzwi. Harpia obejrzała się na boki szukając jakiejś drogi ucieczki. Nie miała zamiaru się z nikim pojedynkować. Gdyby teraz choćby drasnęła komendanta lub któregoś z jego ludzi, niewątpliwie przyznałaby w ten sposób rację nazwaniu jej ,,potworem”, nawet jeśli by się jedynie broniła. Podłapała spojrzenie gospodarza karczmy. Mężczyzna stał przy umocowanym na ścianie kołowrotku z dźwignią i owiniętą wokół liną. Kiwnął głową w górę. Dziewczyna podążyła za idącą po stropie liną...sięgała do świetlika. Natychmiast zrozumiała o co chodzi i skinęła głową z podziękowaniem. Starszy mężczyzna uśmiechnął się i zakręcił dźwignią. Klapa w świetliku uchyliła się ze skrzypnięciem. Strażnicy spojrzeli w górę odruchowo. Harpia wykorzystała moment nieuwagi. Odbiła się od ziemi i pomagając machnięciem skrzydeł wylądowała z powrotem na belce stropowej. Posłała strażnikom ironicznego buziaka, po czym wzbiła się w powietrze i wyleciała przez świetlik.

Niech wojenne zniszczenie posągi obali, Niech gmach zrównają z ziemią batalie najkrwawsze - Miecz Marsa nie tknie ani pożar nie osmali Słów, w których żyjesz, w których żyć będziesz już zawsze

Imię: Ziio. Nie jest to jej pełne imię. Prawdziwe, Kaniehtí:io, trudno jest wymówić i dziewczyna woli, by zwracali się do niej zdrobnieniem niż kaleczyli język przodków.
Nazwisko: Pochodzi z rodu Neomë'thakkí - ,,Bladoskrzydłych"
Przydomek: Siostry nazywały ją Kyra (słowo znaczące tyle co ,,pisklę"), a wśród ludzi zyskała pseudonim artystyczny Breeze
Rasa: Harpia...wiem, nie przypomina pomarszczonej staruchy. Efekt diety pozbawionej ludzkiego mięsa.
Wiek: 74 lata, czyli jak na harpię jest jeszcze młoda (chociaż jej rówieśniczki już narzekają na wory pod oczami i tzw. ,,kurze łapki")
Płeć: Kobieta, choć niektórzy się kłócą i wolą nazywać ją samicą. Jak zwał tak zwał, nie obrazi się o nic.
Stanowisko: Artysta, Lotnik
Aparycja: Ziio, o ile wśród swoich jest raczej niska, między ludźmi wydaje się średniego wzrostu, może nieco powyżej normy, ale to przez pierzasty czub. Ma proporcjonalną sylwetkę, mówiąc współcześnie jest kobietą z ,,krągłościami”. Nie jest chuda, ani znowu gruba...po prostu w pewnym sensie idealna, a przynajmniej sama się ze swoim ciałem dobrze czuje (i chyba o to chodzi). Barki ma jedynie nieco szersze - efekt wielu lat lotów. Ma twarz o delikatnych rysach, choć nasada jej nosa jest nieco wypukła. Ciemnobrązowe oczy podkreśla makijażem. Białe zęby dopiero po bliższym zerknięciu okazują się posiadać dwie pary nieco dłuższych kłów, jak u drapieżnego zwierzęcia. Nie ma włosów, w ogóle. Nawet jej brwi to cieniutkie, drobne piórka. Głowę porastają jej większe, śnieżnobiałe, układające się w czub z tyłu głowy. Kark, dekolt i ramiona pokryte są identycznymi. Jedyną wolną od piór powierzchnią (poza twarzą) są ręce dziewczyny, z których tylko gdzieniegdzie wystaje biały pierz. Są one zrośnięte aż po nadgarstek z rozłożystymi, brązowymi skrzydłami. Kyra posiada jednak zwykłe dłonie, z paznokciami co prawda nieco dłuższymi niż u zwykłych, ludzkich kobiet. Tułów i uda pokrywają pióra brązowe, zdecydownie krótsze niż te na głowie i karku. Nogi dziewczyny przypominają orle, tylko że kształtem przypominające ludzkie (i zginające się jak u człowieka). Zamiast stóp posiada ptasie, szponiaste łapy z trzema palcami skierowanymi do przodu i jednym zupełnie przeciwstawnym. Ma też ogon z białych, długich lotek. Ziio nie nosi ubrań, bo nie ma takiej potrzeby - pióra już same w sobie spełniają funkcję okrycia. Bardzo o nie dba. Jedyne elementy ubioru jakie posiada to ozdobny pasek i para długich kolczyków, wszystkie wykonane ze złota i wysadzane klejnotami.
Zdolności: Cóż, przede wszystkim będzie to umiejętność latania - ma skrzydła, to z nich korzysta i to, trzeba przyznać, niezwykle umiejętnie. Nie jest może mistrzynią akrobacji, tak jak ptaki czy smoki, ale nie narzeka. Nie zwykła posługiwać się żadnym orężem. W końcu natura (bądź jakieś złośliwe bóstwo z zaburzeniami psychicznymi) stworzyła harpie już same w sobie jako mordercze potwory. Gdyby jeszcze nauczyć je posługiwać się bronią...oj, lepiej nawet o tym nie myśleć. Więc mimo iż Ziio nie wyhowywała się całe życie wśród sióstr pozostały w niej zabójcze instynkty. Jako broń wykorzystuje więc szpony i kły, chociaż te drugie raczej rzadziej. Co do tych mniej destrukcyjnych zdolności, dziewczyna potrafi pięknie grać na lutni oraz śpiewać. Ma dźwięczny, niemal uwodzicielski głos. Całkiem dobrze rysuje, ale za farby raczej się nie bierze. Niejeden raz przez przypadek przejechała po płótnie skrzydłem niszcząc sobie pióra i obraz.
Zainteresowania: Kyra przede wszystkim uwielbia sztukę i wszelkie jej odłamy. Uwielbia teatr, poezję i śpiew. Sama rymów poskładać niestety zbytnio nie potrafi, dlatego zostaje przy spamiętywaniu piosenek oraz wierszy. A pamięć do tego ma diabelnie dobrą. Gdy nie ma nic do roboty lubi wyłożyć się na odpowiednio wytrzymałej gałęzi lub - rzadziej - na trawie, patrzeć w chmury i nucić. Gdy ma węgiel i papier bierze się za rysunek także przy tym podśpiewując.
Charakter: Harpia jest pod względem charakteru zdecydowanym ewenementem wśród swoich. Przede wszystkim nie ma wstrętu do innych gatunków ani nie uważa się za lepszą przez swoje pochodzenie. Owszem, jest wyjątkowo dumną i niezależną osobą. Widać to w jej wyprostowanej postawie, dobieranych z pewnością siebie słów i podejmowanych w szybkiej decyzji działań. Nigdy jednak nie obraziłaby kogoś na tle rasowym z tego powodu, a niestety większość jej gatunku widzi w tym powód do najmniejszej zaczepki. Co za tym idzie, Kyra należy do osób wyjątkowo tolerancyjnych. Nie czepia się cudzego zdania ani nie krytykuje poglądów czy religii. Szczerze, to takie tematy ją po prostu nie interesują. Widzi w nich jedynie powód do kłótni. Co do wierzeń nie ma nic, głównie przez wzgląd wpływu wszelakich bogów na rozwój kultury, czyli tak kochanej przez nią sztuki i muzyki. Jest osobą wyjątkowo wesołą. Często się uśmiecha błyszcząc kłami (co czasami bywa obrane na opak) i śmieje. Twierdzi, że jeśli przyjdzie jej ujrzeć koniec świata, powinna go przyjąć z uśmiechem na ustach. Jeśli chodzi o rozmowę z nią, to jest osobą wyjątkowo towarzyską i chętnie do kogoś gębę otworzy. Przez większość życia mało kto zaczynał z nią rozmowę (przeważnie to ona musiała zaczepiać), więc obecnie każdą próbą nawiązania z nią kontaktu niezwykle ceni. Lubi wiedzieć, że może na kimś polegać. Doświadczenie nauczyło ją jednak nieufności i z miejsca kogoś przyjacielem nie nazwie. Wrogiem też - na to trzeba sobie specjalnie zasłużyć. Bywa denerwująca oraz złośliwa, ale w złej wierze tego nie robi. Chociaż trzeba przyznać, denerwowanie ludzi, za którymi nie przepada sprawia jej niemałą satysfakcję. Jest zdecydowanie mądrzejsza niż się może wydawać. Nienawidzi osób oceniających wszystko po okładce. Ziio wydaje się pozbawiona wstydu. Nigdy nie zobaczysz by się zarumieniła czy zachichotała nerwowo. Lubi za to sprawiać, by inni się tak zachowywali. Wyjątkowo ją to bawi, zwłaszcza u mężczyzn.

Historia: Kaniehtí:io mieszkała wśród swoich sióstr na wyspie daleko od Sorsiny. Urodziła się w pierwszej połowie wojny stuletniej. Nawet nie miała o tym pojęcia, podobnie jak jej siostry, które od wiekw nie opuszczały wyspy. Wylatywały stąd jedynie na żer. Nic dziwnego. Kyra pochodziła z III rzędu tak zwanych harpii wspaniałych. Jak się można po nazwie domyślić jej rodzina była wyjątkowo chełpliwa i zbyt dumna na ,,bratanie się” z innymi gatunkami. Na dodatek ród Neomë'thakkí był wyjątkowo szanowany, co jedynie podnosiło ego matrony, czyli harpii przewodzącej odłamem rzędu. Kyra zawsze się wyróżniała. Nie tylko z twarzy (jej gładki nosek stanowił powód do śmiechu, bo co to za harpia bez orlego nosa?), ale i charakteru. Była wyjątkowo ciekawska. Niejeden raz jeszcze zanim jej skrzydła były w pełni rozwinięte wyłaziła na najwyższe drzewa by patrzeć na nie tak odleły z te perspektywy kontynent. W nocy często skąpany był w czerwonej łunie wojny, mimo odległości i nad wyspą zabarwiającej nieboskłon niezdrową barwą. Gdy jednak dziewczynka pytała, co to za światło, starsze siostry wzruszały jedynie ramionami, nie przejęte niczym co ich samych nie dotyczyło. Gdy Kaniehtí:io skończyła 15 lat była już po swoim pierwszym udanym locie. Wtedy, w noc jej urodzin, jak zwykle siedziała na swoim drzewie patrząc na łunę w oddali i marząc o tym, by dowiedzieć się co to takiego. Nagle zauważyła statek. Jej siostry całe szczęście spały już najedzone i nie zdążyły go zobaczyć. Dziewczyna, pozbwiona jeszcze wstrętu do ludzi, przeszybowała na drzewo bliżej krawędzi wyspy. Wylądowała na gałęzi nad urwiskiem, a pod nią znajdowała się wodna kipiel. Konar jednak nagle pękł i zanim Kyra zdążyła zareagować wpadła z krzykiem do wody. Odbijające się od skalistej ściany fale miotały nią powoli oddalając od domu. Ktoś na statku ją zauważył i podniósł majtków na nogi. Kilka minut później, które małej harpii wydawały się długimi godzinami walki o przeżycie, do wody opadła sieć na ryby. Dziewczyna słysząc ponaglające okrzyki chwyciła się jej. Drewniany dźwig zaklekotał i wkrótce Kyra poczuła pod tyłkiem deski pokładu. Wokół niej stali ludzie, równie wystraszeni co ona. Dopiero teraz zdali sobie sprawę, że uratowali harpię. Do akcji jednak wkroczył kapitan statku, podróżnik z Sorsiny. Widząc, że dziewczyna jest niegroźna i przerażona kazał się nią zaopiekować. Statek nie mógł przybić do wyspy, nie zmianiając więc kursu ruszył ku Sorsinie. Gdy Kaniehtí:io ochłonęła nieco właściciel okrętu zamienił z nią kilka słów. W końcu stanęło na tym, że harpia z nimi na jakiś czas zostanie, przynajmniej dopóki nie dorośnie.
Jednak przez te kilka lat załoga zdążyła się już do niej przywiązać i to z wzajemnością. To właśnie majtkowie po raz pierwszy zdrobnili jej długie imię do samego ,,Ziio”. Nauczyli dziewczynę grać na lutni, a ona za to odwdzięczała się śpiewem. Była też wyjątkowo przydatna dzięki zdolności latania, którą podszkoliła wśród masztów i olinowań. Harpia była szczęśliwa z życia na morzu. Odwiedzała Sorsinę kilka razy, ale kapitan zabraniał jej pokazywać się ludziom na brzegu z obawy, że wywoła niepotrzebną panikę. Tak więc Ziio widziała tylko porty. Pewnego razu, gdy miała już kończyć 25 lat, statek został zaatakowany przez wrogi okręt wojenny. Z załogi uratowała się tylko harpia. Doleciała do lądu przerażona, nie wiedząc dlaczego stało się coś tak okropnego. Nie mając co robić ze swoim życiem podróżowała po Sorsinie. Zdobyła własną lutnię i zarabiała jako bard. Ludzie początkowo traktowali ją z rezerwą i lekkim przerażeniem. Jednak dziewczyna potrafiła pięknym głosem zjednać sobie każdego. Wędrowała głównie z grupami znużonych zbrojnych, zabawiając ich śpiewem przy ogniskach. Gdy skończyła się wojna, robiła to dalej. I tymże sposobem trafiła do Hidden.
Partner: Nie da się ukryć, że Ziio wobec każdego mężczyzny zachowuje się dosyć zalotnie. Jak na razie jednak nigdy do czegoś większego nie doszło.
Rodzina: Dziesięć sióstr (a przynajmniej tyle ich imion zapamiętała) i jedna matka. Gdy poznała zwyczaje ludzi zaczęło ją zastanawiać dlaczego ludzkie dzieci mają jeszcze ojca, a czasem i braci, czego nie może powiedzieć żadna harpia...
Towarzysz: Kyra uwielbia ptaki, jednak na razie nie przygarnęła żadnego. Może kiedyś znajdzie się jakiś, który za nią nadąży.
Szczegóły: ~ Dziewczynie zdaża się czasem popiskiwać po ptasiemu. Zwłaszcza gdy jest wściekła lub rozbwiona. Czasami gada z ptakami w ich własnym języku.
~ Większość emocji Ziio da się odczytać po jej piórach na głowie i karku. Stroszą się gdy jest czymś zaciekawiona, drgają gdy jest wściekła i opadają gdy smutna. Oczywiście wszystko wbrew jej woli.
~ Ziio ma własną lutnię. Jest wykonana z jasnego, niemal białego brzozowego drewna. Przez wiele lat dziewczyna zdążyła wyryć na niej wiele wzorów ptaków i kwiatów.
~ Mimo, iż Kyra nie wychowywała się długo wśród swoich, a do ludzkiego mięsa czuje wstręt, widok krwi może w niej budzić dawne instynkty. Ziio przeżywa wtedy wewnętrzny konflikt. Umie się jednak pohamować. Mimo wszystko jednak lepiej nie poddawać testom jej wytrzymałości. Może się to tragicznie skończyć.
Autor: RedRidingHood

Od Erin - Czerwony ogier

Był wczesny, jeszcze ciemny ranek, kiedy piegowata szatynka otworzyła oczy. Leżała bezwładnie na trawie, na ostrych, kredowych klifach. Mimo niewyspania, jej zielone oczy były żywe jak zawsze, przyglądały się wszystkiemu z takim samym zainteresowaniem i uwagą. Od spania pod drzewem miała we włosach pełno liści i nawet jedną gałązkę, choć nie przejmowała się tym zbytnio. Ziewnęła i zamrugała szybko, by przyzwyczaić zaspane oczy do światła. Wyglądała trochę jak lalka, powołana do życia. Dziewczyna wstała powoli, przeciągnęła się leniwie, mamrocząc przy okazji pod nosem coś o hałaśliwych ludziach, którzy nie dali jej dłużej pospać.
Erin wstała powoli, otrzepując za duże ubranie z ziemi i pojedynczych źdźbeł trawy, jakie zdążyły się do niej przykleić podczas zaledwie tej jednej nocy. Rozejrzała się pospiesznie, taksując swym przenikliwym wzrokiem to plażę i wodę przed sobą, to niebo nad głową, to przypadkowych mieszkańców wioski, przechodzących niedaleko. Jednak podczas tej obserwacji, ludzie byli dla niej najmniej istotni.
Dopiero teraz, gdy postała przez dłuższą chwilę na klifach, usłyszała silne wycie wiatru nad głową, odgłosy przypływu, oraz skrzeki białych mew, zataczających coraz to większe koła na niebie. Gdzieś tam da dole grupa ludzi prowadziła przez piaszczystą plażę konia, a kiedy zatrzymali się w dogodnym miejscu, dookoła nich ustawiło się co najmniej kilkunastu gapiów. Ogier był niespokojny. Szarpał się co chwila i szamotał, próbując uwolnić się od lin, krępujących jego ruchy. Choć zachowywał się naprawdę gwałtownie, rżał cicho, nawołując w stronę morza. Już na pierwszy rzut oka widać było, że wierzchowiec był zaniepokojony wszystkim, co go otaczało. Sztormem, silnym wiatrem, oraz krzykami, dobiegającymi ze wszystkich stron. To właśnie ten krzyk obudził Erin, nie silny wiatr.
Tłok na plaży o tej porze, w dodatku w tak małej wiosce był naprawdę niecodziennym widokiem.
Nie zajęło to zbyt wiele czasu, gdy piegowata dziewczyna postanowiła udać się w dół klifów, na piaszczystą plażę. Przez chwilę zdawało się to nie lada wyzwaniem, biorąc pod uwagę, że wąska droga do najłagodniejszych nie należała, a ciężko jest poruszać się po takich terenach ze sztuczną kończyną. Jednak kiedy Erin dotarła na plażę, okazało się, że strome zbocza klifów były jej najmniejszym problemem.
Pomijając już fakt, że dla tak niskiej i drobnej osoby jak ona, przedarcie się przez tłum głośnych i skandujących gapiów graniczyło z cudem, to to co ujrzała w środku zbiegowiska wcale nie poprawiło jej humoru.
Na piaszczystym kręgu dostrzegła trzech, masywnych i wyższych od niej co najmniej o trzy i pół głowy mężczyzn. To właśnie do nich krzyczeli ludzie, wypowiadając imiona owych osobników, których Erin znała aż za dobrze. Byli to hodowcy koni, jedni z najbardziej rozpoznawalnych w okolicy, nie tylko tej najbliższej. Wśród nich najważniejszy był rosły brodaty mężczyzna, o imieniu Gorry. To właśnie on pierwszy z całej trójki ujrzał w tłumie gapiów piegowatą dziewczynę. I choć po jego spojrzeniu można było się domyśleć, że był mile zaskoczony jej obecnością na plaży, to póki co nie zawołał jej do siebie. To jednak nie trzej mężczyźni byli tutaj w centrum uwagi, a wierzchowiec, którego przyprowadzili ze sobą. Było w nim coś… niezwykłego, a zarazem przerażającego. Patrzenie się na ogiera wywoływało swego rodzaju lęk pomieszany z ekscytacją. To z pewnością nie był zwykły koń, Erin dobrze o tym wiedziała. Była jednak zła na siebie, że nie mogła sobie przypomnieć czym dokładnie on był, choć wiedziała, że ma to na końcu języka. Co prawda mogła podejść bliżej i najzwyczajniej w świecie zapytać się Gorry’ego, bądź też któregoś z gapiów, ale póki co wolała się nie wychylać. Po prostu obserwowała, z nadzieją, że sama sobie przypomni.
Ogier był zdecydowanie większy od zwykłych koni lądowych, jakie widuje się w tych stronach. Posiadał silne i zadziwiająco długie nogi, wyraźnie przystosowane do wielogodzinnych, męczących biegów. Najdziwniejszy był jednak jego pysk. Koń miał wąskie i wydłużone nozdrza, a jego czarne, śliskie oczy, równie dobrze mogły być oczami ryby. Ciemne uszy przypominały trochę torebki z jajami rekina: były długie i dziwacznie zbliżone do siebie. To właśnie bardziej upodobniało go do demona, niż do konia. Co gorsza, Erin nie mogła oprzeć się wrażeniu, że im dłużej przyglądała się ogierowi, tym ten częściej zerkał w jej stronę. Kiedy za którymś razem ich spojrzenia się spotkały, wierzchowiec wygiął wargi w przerażającym uśmiechu, odsłaniając ostre kły. Tak, dokładnie- ten koń miał k ł y . Szatynka miała już podejrzenia co do tego, czym owo zwierzę w rzeczywistości było. O jej opinii przesądziła również barwa rumaka, która o ile w ciemności wydawała się kasztanowata, to dopiero przy pierwszych, jasnych promieniach słońca dało się dostrzec, iż miała karminowy odcień krwi.
Each uisce., pomyślała dziewczyna, uśmiechając się smutno. Nie mam pojęcia jacy bogowie zesłali Cię na te ziemie.
Teraz, gdy pieguska ustaliła tożsamość stwora, cała reszta wydała się aż dziecinnie prosta. Widziała już czemu trzej mężczyźni przyprowadzili konia wodnego na plażę o tak wczesnej porze. Wiedziała również z jakiego powodu zgromadzili się tutaj ludzie. A znając dobrze Gorry’ego, nie było mowy o pomyłce w swych przypuszczeniach. To nie była jakaś zwykła licytacja. To nie było zwykłe testowanie konia. To była gra. Pojedynek, w którym każdy miał szansę wziąć udział, aczkolwiek nie każdemu było dane go przeżyć. Kto był Twoim przeciwnikiem? Wzburzone morze, fale, silny wiatr oraz pozostali ludzie. A co było nagrodą? Czerwony ogier. Jeśli uda Ci się go oswoić, jest twój. Jeśli nie uda, zostaniesz zjedzony na dnie oceanu. Nie było tutaj żadnych reguł, żadnych odszkodowań, żadnych nagród pocieszenia… nikt nie dostawał drugiej szansy.
Erin popatrzyła się z zakłopotaniem na gapiów. To było jasne, że przynajmniej część z nich będzie gotowa ryzykować swoje życie, by zdobyć ogiera. Zwykłe konie lądowe były tutaj bardzo drogie, o wodnych już nawet nie wspominając. A tutaj proszę, za darmo! Taka okazja może się już nigdy nie powtórzyć. Najpierw jednak trzeba było przeżyć.
Szatynka westchnęła ze zrezygnowaniem. Nie chodziło o to, że ktoś może wygrać tego konia. Nie zależało jej na mięsożernym ogierze. Chodziło o to, że znała ludzi z wioski od kilkunastu miesięcy i wiedziała, że żadna ze zgromadzonych tutaj osób nie była na tyle doświadczonym jeźdźcem, by utrzymać się na spłoszonym koniu. A co dopiero na agresywnym koniu uisce.
-Kto się odważy go dosiąść, śmiało, śmiało!- Gorry zachęcał ludzi z tłumu.- Może pani, och, albo pan? Nie? Jaka szkoda, w takim razie może…- tutaj jego spojrzenie zatrzymało się na drobnej, kulawej dziewczynie. Uśmiechnął się do niej uprzejmie, co mogło wydawać się wielce nietaktowne, biorąc pod uwagę, że mężczyzna trzymał mięsożerną bestię.- … Erin?- dokończył, wytrzymując ostre spojrzenie szatynki.
Dziewczyna wciągnęła powoli rześkie, morskie powietrze. Nie miała zamiaru tego robić, ale… Ale jeśli ja go nie dosiądę, ktoś niebawem zginie., pomyślała, robiąc pierwsze, niepewne kroki w kierunku Gorry’ego. Nawet nie spostrzegła kiedy znalazła się tuż przy koniu.
Spojrzała na niego, a potem na wodę. Lodowate, wiosenne morze nawet o tak wczesnej porze mieniło się kolorami nocy: granatem, czernią i brązem. Jeśli jej się nie uda, do tych trzech barw będzie można dodać odcień czerwieni.
-Schwytałem go wczoraj w nocy. Specjalnie dla ciebie.- powiedział do niej Gorry, klepiąc dziewczynę przyjacielsko po ramieniu. Erin zmuszona była uśmiechnąć się do przyjaciela, chociaż odrobinę.
Znała się z Gorry’m od dłuższego czasu. To właśnie w jego stajni pracowała przy koniach, póki co, zarabiając w ten sposób na życie.
-Domyśliłam się.- odparła, przyglądając się czerwonemu wierzchowcowi. Obserwowała go i wiedziała, że on swymi rybimi ślepiami obserwował ją.
-Chwila, chwila.- odezwał się nagle jeden z pozostałych mężczyzn, współpracownik Gorry’ego.- Co ta dziewczyna robi w tym miejscu, co? O ile pamiętam to małe dzieci nie mają tutaj wstępu.- mówiąc to, zerknął na Erin, posyłając jej złośliwy uśmiech. No tak, prawie bym zapomniała. Nie każdy darzył ją tutaj sympatią, a Carl był jednym z najgorszych. Poza tym, gdy natknęli się z Erin na siebie po raz pierwszy, mężczyzna wziął ją za najwyżej dwunastolatkę i od tego momentu sprytnie wykorzystywał jej dziecięcy wygląd. Chociażby teraz.
-O ile pamiętam- odezwała się zielonooka.- To wasze zawody nie mają regulaminu.- słysząc to, Carl przymrużył oczy, rzucając piegusce nienawistne spojrzenie. Coś mówiło dziewczynie, że stojąc obok konia wodnego, to Carla powinna obawiać się najbardziej.
Kątem oka, Erin dostrzegła rozbawionego Gorry’ego.
-Pozwól jej, co ci szkodzi?- brodaty mężczyzna zwrócił się do współpracownika. Kulawa szatynka dostrzegła w oczach Carla wahanie i postanowiła to wykorzystać.
-No właśnie Carl, co ci szkodzi?- powtórzyła, uśmiechając się podle.- Jeśli mi się nie uda i zginę, już nigdy więcej nie będziesz musiał mnie oglądać.- Ta perspektywa musiała wydać mu się niezmiernie kusząca, skoro po chwili zastanowienia, mężczyzna pozwolił piegusce wziąć udział w grze.
-Połamania nóg… nogi.- powiedział do dziewczyny, uśmiechając się jadowicie.. Erin nie skomentowała jego uwagi, choć miała na to naprawdę wielką ochotę. Teraz musiała przede wszystkim skupić się na czerwonym ogierze.
-Jak mu na imię?- zwróciła się szybko do Gorry’ego, gdy już siedziała na grzbiecie wierzchowca.
-Corr.
-A więc Corr- odparła, pochylając się nad szyją zwierzęcia.- tylko spróbuj mnie utopić.- szepnęła ostro do jego prawego ucha. Może to był tylko zbieg okoliczności, ale gdy wyprostowała się w siodle, ogier wykręcił szyję, przyglądając się szatynce jednym okiem, a następnie wygiął wargi w przeraźliwym uśmiechu. Erin poczuła, jak serce podchodzi jej do gardła, ale wiedziała, że nie wolno jej zrezygnować. Nie teraz, kiedy siedzi na grzbiecie. Nie teraz, gdy wszyscy na nią patrzą.
Flyn zanim ruszyła, dotknęła szyi zwierzęcia. Miała wrażenie, że jego skóra dziwnie drgnęła pod wpływem jej dotyku, zupełnie, jakby szykowała się do ataku. Starała się wsłuchać w rytm jego serca, wyczuć jego naturę i zrozumieć jego zachowanie… nie wyczuła niczego. W tym zwierzęciu nie było niczego normalnego. Poza tym kamień nie ma prawa bić.
Mimo wielkiej niechęci do each uisce, pieguska zdecydowała się ruszyć. Pozwoliła ogierowi kłusować, cały czas jednym okiem obserwując wzburzone wody, a drugim niespokojnego wierzchowca. Corr bez przerwy drżał pod wpływem jej dotyku, nienaturalnie wykręcając przy tym szyję. Erin nie podobało się jego nietypowe dla koni pochylenie głowy, oraz fakt, że prawie w ogóle nie stawiał uszu. Jedno i drugie świadczyło o tym, że pod żadnym pozorem nie wolno było mu ufać. Galop, choć z pewnością był niesamowity i najszybszy, jaki dziewczyna kiedykolwiek poczuła, na pewno nie zmieniał jej opinii o koniach uisce. Czerwony ogier cały czas drobił po twardym piasku, z położonymi uszami, zwrócony głową w kierunku wody. Erin zaklęła głośno, nie obawiając się, ze ktokolwiek to usłyszy. Jej słowa od razu zostały porwane przez wiatr… silny powiew, który niósł ze sobą pieśń oceanu. Wody, która śpiewała do ich uszu i bez przerwy nawoływała Corra.
Nagle ogier zerwał się do biegu, jakby kopnięty prądem. Choć dziewczyna próbowała nad nim jakoś zapanować, odciągając go w stronę lądu, ten nawet nie myślał, by się jej słuchać. Nawet jeśli koń był piękny, nawet jeśli sposób w jaki biegał zapierał dech w piersiach, to cały czas myślał o wodzie i ciągnął ku morzu. Szarpał się i wił niemiłosiernie, a jego ruchy były śliskie i jakby rybie. Zdecydowanie bardziej przypominał morskiego potwora, niż konia. Nawet teraz, kiedy stąpał wszystkimi kończynami na twardym gruncie.
-Nie uda ci się mnie utopić!- krzyknęła do ogiera, usiłując zagłuszyć świszczący wiatr. Corr znów wygiął szyję, patrząc na pieguskę, jak na padlinę. Jego czarne, puste jak studnie oczy zdawały się potraktować jej słowa jak wyzwanie. Ogier ostatni raz zerwał się w stronę gwałtownego morza, tym razem wbiegając w mniejsze fale. Erin poczuła, jak słona woda dociera do jej ust i oczu, jak wpływa do ran i zadrapań, wyrządzonych przez each uisce. Zawrócenie tego demona graniczyło z cudem, ale jakimś trafem udało jej się sprostać temu zadaniu.
Pieguska miała wrażenie, że wyciągnięcie ich z wody, zawrócenie w kierunku plaży i w końcu zatrzymanie konia trwało całe wieki. W rzeczywistości trwało zaledwie kilkanaście sekund. Przez cały ten czas, gdy prowadziła go przez piaski, jego skóra drżała, a szyja próbowała się wyślizgnąć. Gdy Erin zerknęła w stronę czerwonego ogiera, bestia pochwyciła jej podejrzliwe spojrzenie, obnażając ostre kły w sposób, w jaki nie wystawiłby ich żaden lądowy koń. Ani nawet inne zwierzę.
-Panie i panowie, mamy zwycięzcę!- krzyknął Gorry entuzjastycznie do tłumu. Szatynka nie patrzyła ani na niego, ani na reakcję tłumu, który jakby zawiedziony dość szybko się rozszedł.
-Możesz go sobie zabrać.- mruknęła w stronę brodatego mężczyzny, podając mu wodze wierzgającego się ogiera.- Nie potrzebuję mielarki do mięsa.
Mężczyzna uśmiechnął się w odpowiedzi, a pieguska zaczęła się zastanawiać, czy faktycznie darzy ją sympatią.
-Niczego nie rozumiesz, droga Erin. Konie są uosobieniem wolności…
-A więc daj mi konia, nie bestię.
-Szybszego nie znajdziesz, dobrze o tym wiesz, mam rację?- miał i to najbardziej ją niepokoiło. Jeszcze bardziej niż obnażający zęby Corr. Westchnęła ze zrezygnowania, starając się uspokoić bicie serca.- Jeśli ty go nie weźmiesz, dam go komuś innemu. Myślisz, że którykolwiek z miejscowych jest w stanie się na nim utrzymać? – dodał, unosząc jedną brew. Erin zaklęła cicho, po czym przytaknęła powoli głową. Miał rację, już po raz drugi.
-Wezmę go.- mruknęła w końcu, ściskając mocniej wodze konia.- Ale nie myśl sobie, że jestem tym urzeczona. Potrzebuję go, by się stąd wyrwać, nic więcej. Przy pierwszej lepszej okazji wypuszczę go do wody.- odparła, piorunując Gorry’ego ostrym, ale i pewnym siebie spojrzeniem. Ku jej zaskoczeniu, brodaty mężczyzna pokręcił przecząco głową.
-Nie będziesz w stanie. One są jak wolność, uzależniają do tego stopnia, że jesteś gotów oddać za nie życie.- odparł, po czym jakby nigdy nic, odwrócił się na pięcie i odszedł swoją stronę.
Erin została sama na plaży, z jedną ręką w kieszeni, a drugą na wodzach czerwonego ogiera. Mimo tego co myślała o tych koniach, musiała przyznać się do jednej rzeczy. Faktycznie czuła się tak, jakby właśnie wygrała wolność.

<No Ursa, składam Ci to opko w ofierze. Tylko nie zjadaj Maurów, dobrze? :3>

Od Emmy - Kolejny prezent. Ale już nie taki zwykły!

– Jesteś boski… – szepnęłam uwodzicielsko do ucha postawnego bruneta, który teraz leżał koło mnie i składał pocałunki na moim ramieniu. Chyba nie zanosiło się już na kolejne igraszki. Była szósta rano, ale ja nie byłam ani trochę zmęczona po tej nocy. Faceci uwielbiają komplementy, nawet jeżeli są one wyssane z palca. Nie, on nie był boski. Nie było nawet „fajnie”! Słowo „średni” doskonale określa jego umiejętności łóżkowe.
Ale jeśli chodzi o wartość jego łóżka, w którym teraz leżymy… Tak, jego majątek zdecydowanie prześciga poziom tego, co działo się w nocy.
– Starałem się… – odszepnął romantycznie. „Jaaasne. Nic po Twoich staraniach, facet. Jesteś do bani… Ale to nie znaczy, że nie mogę Cię jeszcze wykorzystać…”
Właśnie, chcę coś od niego! Ale to nie może być takie zwyczajne „coś”. To coś musi być na maksa wycosiowane, inaczej zmarnuję moją szansę.
Mam!
W apartamencie, w którym mieszkam do niedawna trzymał się ustalonych z góry przez władze i rygorystycznych zasad, ale niedawno część z nich została zniesionych. W tym zakaz trzymania w mieszkaniach zwierząt…
– Misiu… – mruknęłam prosząco do blondyna… Zaraz, nie, to był brunet. Ech, znowu mi się miesza.
– Tak? – zapytał nie odrywając swoich ust od mojej skóry.
– Ostatnio myślałam nad pewną rzeczą… – zaczęłam niewinnie – Bo… Widzisz… Gdybyś mógł coś dla mnie zroooobić… – jęknęłam błagalnie, teatralnie przeciągając samogłoskę w wyrazie.
– Dla Ciebie wszystko, Angeliko – odpowiedział. „Angeliko”? Ach, no tak, podałam mu jedno ze swojej listy zmyślonych imion. Dobrze, że mi to przypomniał.
– Skarbie – rzekłam zastępując tym określeniem lukę, w którym powinno być jego imię, którego za cholerę nie mogę sobie przypomnieć. – Może kupiłbyś mi pieska…? – zapytałam niewinnie, uważnie obserwując jego reakcję kątem oka.
– Oczywiście, nie ma najmniejszego problemu…
– To wspaniale! – zawołałam, podrywając się z miejsca i energicznie siadając na łóżku. – Chcę takiego rasowego! – powiedziałam sztucznie podekscytowana.
– Dobrze… – odparł lekko rozbawiony moim wybuchem, podnosząc się i opierając na łokciach.
– Tak, takiego rasowego! I takiego szkolonego! O, i żeby był drogi! Najdroższy, najdroższy, najdroższy w całym mieście! Albo nie! W caaaaałym państwie! – marzyłam uradowana, udając, że nie zauważyłam coraz to posępniej wyglądającej miny blon… Bruneta, któremu uśmiech w mig zszedł z twarzy.
– Naj-Najdroższego? – zająkał się, niepewny czy się nie przesłyszał, pomimo, że powtórzyłam ten wyraz kilka razy.
– Tak! Bo zrobisz to dla mnie, prawda? – zapytałam, przenosząc swój wzrok sztucznie wypełniony niepewnością na mężczyznę.
– N-No, ja… – zaczął, lecz nie dane mu było dokończyć. Ba! Nawet odmówić! Mi się nigdy nie odmawia!
– Nie kupisz mi go…? – szepnęłam słabym głosem, sekunda po sekundzie wymuszając łzy. Zaraz jednak mój smutek przerodził się w gniew: – A więc to tak?! – krzyknęłam zrywając się z łóżka. – A myślałam, że jesteś inny od tych wszystkich mężczyzn! Że o mnie dbasz! Najwidoczniej się myliłam! – wrzasnęłam przez łzy, teatralnie się odwracając. Zasłoniłam dłonią zaczerwienione od płaczu oczy, podbiegłam do wieszaka, na którym wisiał mój szlafrok i szybko go na siebie nałożyłam.
– Zaczekaj! – zawołał mężczyzna, również wstając gwałtownie z łóżka.
– Nie! Puśc mnie! – krzyknęła, gdy poczułam na swoim nadgarstku jego dłoń, która w tamtym momencie trzymała mnie delikatnie, aczkolwiek zdecydowanie.
– Dobrze, przepraszam! Kupię Ci go! Kupię! – powiedział zawzięcie i przyciągnął mnie do siebie. Uśmiechnęłam się podle do siebie.

***

– O, tutaj jest sklep! – zawołałam, wskazując wolną ręką (wcześniej naciągnęłam go jeszcze na „małe” zakupy) na drewniane drzwi przyozdobione rysunkiem zwierzaka. Złapałam rękę mężczyzny i pociągnęłam go za sobą w stronę wejścia.
– Och, młoda damo! Proszę, wchodźcie! – zawołał starszy mężczyzna, gdy weszłam do budynku. Spojrzałam na sprzedawcę, a potem rozejrzałam się wokoło.
– A gdzie są zwierzaki…? – zapytałam lekko skonsternowana. Nigdy nie byłam w takich miejscach, bo papużki, króliczki i tym podobne nigdy mnie nie interesowały, ale z wielu bajek, opowieści dowiedziałam się, że powinny tu być piękne wystawy, za których szkłem siedziały małe szczeniaczki, kotki. Klatki przypięte do sufitu, zwisające swobodnie, niektóre pozamykane, niektóre nie, choć to i tak nie miało znaczenia, bo ptaki były bardzo dobrze wyszkolone…
– Jeśli chce pani któregoś kupić, to musi pani najpierw przejrzeć katalog – wyjaśnił spokojnie. Pewnie już nie raz ktoś zapytał się go o coś podobnego. Schylił się pod biurko i nie wiadomo skąd wyciągnął dość dużą książkę, a raczej album. Podeszłam do lady, a w ślad za mną podążył brunet.
Starszy pan uśmiechnął się do nas i obrócił katalog w naszą stronę. Otworzyłam go, po czym przewróciłam z jedną, czy dwie strony. W folijki były włożone małe kawałki płótna, na których namalowane zostały podobizny zwierząt. Koło portretu widniały takie informacje jak data urodzenia, imię, rasa, czy rodowód.
– I które Ci się najbardziej podoba, skarbie? – zapytał czule, obejmując mnie w talii.
– Chwila, wybieram – odpowiedziałam cierpko, na co zdziwiony mężczyzna zabrał łapy. – … Ten! – zawołałam nagle, kładąc palec na nosie psiaka, którego chciałam mieć.
– Jest pani pewna? – zagadnął sprzedawca – To rasówka, wyszkolona, a do tego bardzo droga – powiedział, obserwując moją reakcję znad wielkich okularów zasłaniających mu pół twarzy.
– Och, dlatego go chcę! – zawołałam radośnie – Misiuu… – zajojczałam tym swoim słodkim głosem. Odwróciłam się w stronę postaci stojącej za mną i popatrzyłam na niego błagalnie – Zrobisz to dla mnie…? – zapytałam
– J-Jasne… – uśmiechnął się, choć dobrze było po nim widać, że nie jest szczególnie zachwycony pięciocyfrową ceną na skrobaną piórem koło portretu. Amator – Możemy go zobaczyć? – zapytał, zwracając się do osoby stającej za blatem.
– Ją, proszę pana, ją – poprawił go sprzedawca, uśmiechając się od ucha do ucha zadowolony, że ktoś wyda tyle pieniędzy w jego sklepie. Ponownie schylił się do niskiej półki i wziął z niej mały, ale dość nowy kluczyk.
Nie mogłam się powstrzymać, by nie stanąć na palcach i uważnie obserwować poczynania staruszka. Ten, wyprostował się i zaprosił nas gestem dłoni do długiego korytarza. Weszłam ochoczo, chociaż mój towarzysz zdecydowanie nie był w najlepszym humorze.